![\"\"](\"http:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/files\/2020\/12\/deleuze-mask.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Het mondmasker: het werkt niet, het doet niets, behalve het \u2018enige zichtbare deel van het skelet\u2019 (Mulisch) aan het oog onttrekken door dit vignet van onze collectieve paranoia. Maar nu ik er in publieke ruimtes een aantal weken gedwongen mee heb rondgelopen, zie ik ook de voordelen ervan. In winkels, in het openbaar vervoer, bij de huisarts hoef ik niet meer vriendelijk te glimlachen als ik daar geen zin in heb; ik kan mezelf zijn. Zo heft de ene sociale verplichting de andere op.<\/p>\n
Het mondmasker geeft ons onze eerlijkheid terug, waar de Ander beslag op had gelegd. In de omgang tussen mensen wordt eerlijkheid aangemoedigd: wees jezelf, spreek je uit, zeg wat je vindt, lieg niet, hou niets achter. De veronderstelde voordelen: je weet waar je aan toe bent, het schept een veilig klimaat, je kunt op elkaar aan. Door open kaart te spelen dienen we elkaar en de waarheid.<\/p>\n
In werkelijkheid eisen we elkaar op: elk moment van de dag staan we in de houding om elkaar een glimlach toe te werpen. Het is het nooit-meer-slapen van wie altijd gelijk moet hebben, omdat de samenleving dat van hem eist: de waarheid te spreken, parrh\u00easia<\/em>; en het resultaat is dat mensen bedreven raken in die nietszeggende glimlach, in oneerlijkheid, in valsspelen.<\/p>\n Open kaart spelen is als een concessie: je geeft je bij voorbaat aan elkaar over en spreekt een staakt-het-vuren af, zonder dat de onderlinge krachtsverhoudingen zijn gemeten. Alles wat wordt gezegd en gedaan krijgt een soort hyperre\u00eble status, doordat van tevoren is bepaald dat het allemaal geen kwaad kan. Dat geeft misschien een veilig gevoel, maar het kan ook de spanning en opwinding uit verhoudingen halen. Er ontstaat dan een soort postmodern vacu\u00fcm,\u00a0totdat een keer de bom barst omdat men de saaiheid niet langer kan verdragen, of omdat de ander t\u00f3ch iets achter de hand bleek te houden, waardoor je nu dubbel de klos bent. Nietzsche zou het allicht decadent noemen, dit loslaten van vormen, kenmerkend voor de moraal van een volk waaruit alle spanning is weggelopen en waarin krachtsverhoudingen geen rol meer spelen, omdat alle verschillen zijn weggepoetst.<\/p>\n Met een masker op stuur je een versie van jezelf het speelveld in, en houd je voor de rest je kaarten tegen de borst: de mensen hoeven niet alles van je te weten. Zo blijven de verhoudingen zuiver en houd je jezelf buiten schot. Geen humanistische onderwerping meer aan het anything goes<\/em> van ‘Ik ben ok\u00e9, jij bent ok\u00e9’, die aan alle spelvreugde een eind maakt. Natuurlijk ben je ok\u00e9, maar wat gaat mij jouw innerlijk aan, – tenzij dat al een masker is? Dragen we niet in elke situatie een ander masker, en is dat geen manier om aan anderen, maar ook aan onszelf te ontsnappen, aan ons ik dat ons gevangen houdt in ons gezicht?<\/p>\n Hoeveel leuker is het niet om niet te weten wie de ander ‘is’, maar om met hem\/haar niettemin een relatie aan te gaan, te dansen, te zingen, zoals op de gemaskerde ballen van de rococo? Zoals te zien in de film Amadeus<\/em> amuseerde Mozart zich kostelijk op zulke avondjes:<\/p>\n![\"Nicole](\"https:\/\/images.squarespace-cdn.com\/content\/v1\/58716708e6f2e1d4215d7320\/1564080458378-1PPYAYXFRLNFDF37GH6L\/ke17ZwdGBToddI8pDm48kN_be1doeHAj1FOZAmp8Pcd7gQa3H78H3Y0txjaiv_0fDoOvxcdMmMKkDsyUqMSsMWxHk725yiiHCCLfrh8O1z5QPOohDIaIeljMHgDF5CVlOqpeNLcJ80NK65_fV7S1UU6zQoCiQZiyGlQyEwQCJj5sH3aDWvJaBm9A7sogt8uaZzUG1zQTZ017Qc4TEVM0WQ\/1.+EWS+Mask+on+Pillow+%26+Alice+%5BEdited%5D.jpg\")