![\""Here,](\"http:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/files\/2015\/01\/ingrid-bergman-in-notorious.jpg\")
<\/a>Ingrid Bergman in Hitchcock’s “Notorious”.<\/figcaption><\/figure>\n
<\/p>\n
Epiloog<\/h3>\n
Vergeet het jaar dat u weemoedig maakt,
\nVergeet het jaartal dat u heeft doen beven,
\nVergeet de helden die voor ’t voetlicht sneven,
\nVergeet het ziekbed waar gij hebt gewaakt.<\/p>\n
Niets is er dat niet in ’t vergeetboek raakt,
\nWaar zichtbaar slechts het jaar staat opgeschreven
\nWaarin wij fel en onnadenkend leven,
\nZoodat men opgelucht het blaad’ren staakt.<\/p>\n
Maar and’ren willen, dat men ’t jaar omarmt
\nAls een geliefde van wie men gescheiden
\nTer lange loutering door ’t noodlot is.<\/p>\n
En wie zich z\u00f3o over het jaar erbarmt
\nVergeet zijn angst en zijn bekommernis
\nEn vindt een goudmijn in de nacht der tijden.<\/p>\n
(S. Vestdijk, uit: Verzamelde gedichten<\/em> deel II, Amsterdam Den Haag, 1971, p. 83).<\/p>\n<\/div>\n Op oudejaarsnacht, een paar uur in het nieuwe jaar, kwam dit gedicht me via de Facebookpagina<\/a> van Vestdijk onder ogen. Het is, zoals de titel al uitdrukt, het laatste<\/a> van een cyclus van twaalf gedichten getiteld ‘Rondgang door het jaar’,\u00a0waarin de twaalf maanden van het jaar worden beschreven, plus deze afsluiter, uit de Gestelsche liederen<\/em> (1949).<\/p>\n Allereerst werd ik getroffen door die\u00a0speciale\u00a0Vestdijkhumor, die een extreem standpunt relativeert door die in\u00a0een tegenovergestelde vorm uit te drukken. Ik bedoel de viervoudige <\/a> Toch geeft Vestdijk ook van dit standpunt meteen het alternatief: in het sextet spreekt hij van “and’ren [die] willen dat men ’t jaar omarmt”. Wie die and’ren zijn? Ik denk: dezelfden. Vestdijk verdedigt gewoon\u00a0beide gezichtspunten. Het verleden loslaten betekent tenslotte niet dat je ’t moet afwijzen of verwerpen – zomin als dat het verleden omarmen moet betekenen dat je eraan vasthoudt. Het gaat erom\u00a0het midden te vinden.<\/p>\n Die derde strofe heeft nog wel een lastige syntaxis, waarvan ik me afvraag of die in 1949 zoveel gemakkelijker gelezen werd dan nu. Er staat, als ik het goed heb, dat men het voorbije jaar moet omarmen als een geliefde van wie men door het noodlot gescheiden is; en het is die scheiding van de geliefde die louterend werkt.<\/p>\n In de voorlaatste regel wordt de anafoor op ‘Vergeet’ nog een\u00a0vijfde keer ingezet, nu niet langer als imperatief, maar gevarieerd naar de 3e persoon, die zijn angst voor de toekomst en zijn bekommernis om het verleden kwijtraakt en in plaats daarvan, door de trouw aan wie men was – want daar komt dat vergeten en omarmen toch op neer – op een “goudmijn in de nacht” stuit: een pracht van een beeld aan het einde van een fase waar geen eind aan komt: de nacht der tijden.<\/p>\n Vestdijk heeft iets met dat moment: “het eeuwige telaat”, “de uiterste seconde”, momenten op een grens die\u00a0het tegendeel uitdrukken van het midden waarop hij, Weegschaal<\/a>, zijn evenwicht zoekt. Het is een limiet die toch geen einde is, al was het maar omdat dat moment niet ons, maar iets buiten ons toebehoort. Tot nader order gaat de dood ons niet aan. Of zoals hij het in het elfde gedicht over de maand november zegt:<\/p>\n In de Ab\u00e9c\u00e9daire<\/a> vertelt Gilles Deleuze, in zijn vroege jaren een groot drinker, dat het alcoholisten eveneens om het\u00a0voorlaatste is te doen, en wel om het voorlaatste glas: het glas dat hun toestaat om de volgende dag verder te drinken:<\/p>\n Hoe verhoudt nu deze methode\u00a0van het voorlaatste zich tot die goudmijn in de nacht der tijden, waar men door trouw te blijven op kan stuiten? In het essay ‘Waarom is men trouw?’ uit Essays in duodecimo<\/em> (1952) verklaart Vestdijk die trouw uit een kristallisatieproces<\/em> van de liefde:<\/p>\n We herkennen de thematiek van de schrijver van Terug tot Ina Damman<\/em>, die onmiddellijk erkent dat het niet mogelijk is om terug te gaan. Maar er is de herinnering aan dat levende beeld, dat in die oorspronkelijke staat moet worden bewaard, als een zachte, vloeibare kern omringd door een hard heden.\u00a0In de trouw herkent Vestdijk een “‘heilig huwelijk’, niet van twee wezens, maar van twee principes: het heden en het verleden – dat wat men geworden is, en dat\u00a0wat men vroeger was en dat men niet meer kan prijsgeven.”<\/p>\n Opvallend genoeg vergelijkt Deleuze in The Logic of Sense<\/em> het moment van de roes eveneens met een streven naar een\u00a0hard, kristalliserend heden waarin het verleden zich als een vloeibaar moment kan handhaven: “Alcoholism does not seem to be a search for pleasure, but a search for an effect which consists mainly in an extraordinary hardening of the present.”\u00a0De alcoholist leeft in twee tijden tegelijkertijd:\u00a0in een verleden dat\u00a0wordt omsloten door een\u00a0tegenwoordige tijd:\u00a0“The present has become a circle of crystal<\/em> or of granite, formed about a soft core, a core of lava, of liquid or viscous glass” (cursivering aangebracht). Deleuze drukt dit uit in de vervoeging ik heb<\/em> + voltooid deelwoord: I have-loved, I have-done, I have-seen<\/em>. In die grammaticale formule, waarbij het heden als een hard kristal een vloeibare\u00a0voltooid verleden tijd insluit leeft de alcoholist. Het is het hebben van iets – een liefde, bv. – \u00e9n het verlies ervan, op een en hetzelfde moment.<\/p>\n In Vestdijks gedicht zien we iets van dat omsluiten terug in het octaaf, waar het\u00a0mannelijke rijm het vrouwelijke rijm omarmt (abba<\/em>). In de eerste regel van het sextet wordt het woord ‘omarmt’ zelfs nog expliciet genoemd. Maar de voltooid verleden tijd – in het Engels zo apart uitgedrukt in de term past perfect<\/em> – ontbreekt bij hem; zijn wereld moet nog worden gemaakt: vergeet…<\/p>\n Deleuze beschrijft hoe bij alcoholisten de voltooid verleden tijd uiteindelijk in een louter\u00a0I have-drunk<\/em> komt te verkeren. De alcoholist slaagt er niet langer in om via deze weg dat verleden in stand, of liever in beweging te houden; het verleden wordt zijn dronkenschap. En daarmee gaat alles teloor: “Everything culminates in a ‘has been<\/em>‘.\u00a0This effect of the flight of the past, this loss of the object in every sense and direction, constitutes the depressive aspect of alcoholism.”<\/p>\n Het mooie van Deleuze is dat hij zich hierdoor niet tot moralisme laat verleiden, althans niet van de bekende soort. In plaats daarvan vraagt hij zich af in hoeverre wij die ons met deze problemen bezig houden, het ons kunnen veroorloven schone handen te houden en niet deel te nemen aan deze katabasis – hij noemt het een barst (‘crack’) – van dronkaards, verslaafden, slachtoffers, pati\u00ebnten.<\/p>\n “When Bousquet speaks of the wound\u2019s eternal truth, it is the name of the personal and abominable wound which he bears within his body. When Fitzgerald or Lowry speak of this incorporeal metaphysical crack and find in it the locus as well as the obstacle of their thought, its source as well as its drying up, sense and nonsense, they speak with all the gallons of alcohol they have drunk which have actualized the crack in the body. When Artaud speaks of the erosion of thought as something both essential and accidental, a radical impotence and nevertheless a great power, it is already from the bottom of schizophrenia. (…)<\/p>\n If one asks why health does not suffice, why the crack is desirable, it is perhaps because only by means of the crack and at its edges thought occurs, that anything that is good and great in humanity enters and exits through it, in people ready to destroy themselves–better dead than the the health\u00a0which we are given. (…) We cannot foresee, we must take risks and endure the longest possible time, we must not lose sight of grand health.” 2<\/a><\/sup><\/p>\n<\/div>\n Met dat laatste doelt Deleuze op Nietzsche’s grote gezondheid, “die men niet alleen heeft, maar ook nog voortdurend verwerft en verwerven moet, omdat men haar telkens weer prijsgeeft, prijsgeven moet…!” 3<\/a><\/sup><\/p>\n Ik wil maar zeggen met deze post: denk goed na over je goede voornemens voor het nieuwe jaar, misschien is het tijd om je\u00a0iets slechts<\/em> voor te nemen… Here, you better drink this…<\/em><\/p>\n Een vrolijk 2015 aan iedereen!<\/p>\n <\/p>\n Epiloog Vergeet het jaar dat u weemoedig maakt, Vergeet het jaartal dat u heeft doen beven, Vergeet de helden die voor ’t voetlicht sneven, Vergeet het ziekbed waar gij hebt gewaakt. Niets is er dat niet in ’t vergeetboek raakt, Waar zichtbaar slechts het jaar staat opgeschreven Waarin wij fel en onnadenkend leven, Zoodat men opgelucht het blaad’ren staakt. Maar and’ren willen, dat men ’t jaar omarmt Als een geliefde van wie men gescheiden Ter lange loutering door ’t noodlot is. En wie zich z\u00f3o over het jaar erbarmt Vergeet zijn angst en zijn bekommernis En vindt een goudmijn in de nacht der tijden. (S. Vestdijk, uit: Verzamelde gedichten deel II, Amsterdam Den Haag, 1971, p. 83). Op oudejaarsnacht, een paar uur in het nieuwe jaar, kwam dit gedicht me via de Facebookpagina van Vestdijk onder ogen. Het is, zoals de titel al uitdrukt, het laatste van een cyclus van twaalf gedichten getiteld ‘Rondgang door het jaar’,\u00a0waarin de twaalf maanden van het jaar worden beschreven, plus deze afsluiter, uit de Gestelsche liederen (1949). Allereerst werd ik getroffen door die\u00a0speciale\u00a0Vestdijkhumor, die een extreem standpunt relativeert door die in\u00a0een tegenovergestelde vorm uit te drukken. Ik bedoel de viervoudige waarmee … <\/p>\n
\nVan ’t v\u00f3orlaatste bewaart zijn God voor ’t laatst.<\/div>\n
\nMaar daar de mens zich de zoveel zoetere bekoringen van het oorspronkelijk flu\u00efdum der liefde steeds zal blijven herinneren, zal hij er ook steeds naar streven de omgekeerde weg in te slaan, het kristal weer op te lossen in de bewegelijke onschuld van de vloeistof, en de duurzaamheid, die niet zonder hardheid<\/em> of ontbering is, in te ruilen voor de vervoering van het moment, – die hij gekend heeft”\u00a0 (cursiveringen aangebracht, rhcdg).<\/div>\n
\r\n