<\/p>\n
Voor het clubblad van mijn hardloopvereniging de Haagse Road Runners schreef ik onderstaande column:<\/em><\/p>\n Als je naar de binnensteden kijkt zijn er twee soorten winkelbedrijven die geen last van de crisis schijnen te hebben: telefoon- en hardloopwinkels. Allebei profiteren ze van de moderne drang naar buiten: weg uit de rokerige huiskamers en kantoren van weleer en hup de wereld in, de natuur, de onafhankelijkheid en de duurzaamheid, op weg naar het pure en het eerlijke.<\/p>\n Helemaal vrij van oude gewoonten zijn we daarmee niet. Neem het bellen: zodra we buiten zijn halen we dat ding te voorschijn, zoals we vroeger een sigaret opstaken. We gebruiken het niet zozeer om te kijken hoe het met anderen is, maar om even tot onszelf te komen. Het is het nieuwe roken. En als je alles hebt gecheckt: mail, sms, sociale media, het weer, het nieuws, je aandelen en je banksaldo, is je spreekwoordelijke sigaret op en kun je er weer even tegenaan. Tot de volgende pauze.<\/p>\n Wat rennen betreft: de hele wereld is aan het rennen. Elke zichzelf respecterende stad organiseert een marathon, elk dorp een loop. En dan zijn er de goede doelen. Bestaat het Vredespaleis honderd jaar? Laten we een loop organiseren! Vluchtelingen in Syri\u00eb? Kom, we gaan lopen. Heeft er iemand kanker? Lopen! Enz. Bijna alsof plezier in hardlopen iets verdachts is, en het dus ergens aan moet worden opgehangen.<\/p>\n Hoe anders was dat vroeger. Aan de eerste CPC 1<\/a><\/sup> (1975) deden een paar honderd mensen mee: een kleine sekte. Een jaar later kwam de film Marathon man<\/i> uit. Die had helemaal niets met hardlopen te maken; het was maar een beeld om te laten zien hoe men in die jaren voor de realiteit wegrende en om Dustin Hoffman als freak te typeren, als paria \u2013 want dat waren hardlopers in die jaren.<\/p>\n En nu? Zijn we nu normaal? Of zijn we met zijn allen gek geworden? Als je om je heen kijkt is iedereen verdiept in die telefoon. We rennen als gekken, van het werk naar huis, en van huis naar de bijles, de manege of de balletschool. Voor veel mensen is zelfs het ontspannen een dwang. Alles draait om prestatie \u2013 terwijl het die crisis niet heeft kunnen tegenhouden. De afwijking van Marathon man<\/i> is de norm geworden, en Marathon man<\/i> zelf is verdwenen. Iedereen loopt in de pas.<\/p>\n Het wordt tijd dat we omkeren en eens goed gaan stofzuigen. 2<\/a><\/sup> Waar hebben we Marathon man<\/i> achtergelaten? Waar onze vrijheid om af te wijken en dingen te doen waar de maatschappij g\u00e9\u00e9n behoefte aan heeft? Wanneer gaan we weer hardlopen omdat het leuk is, en niet omdat het leuk moet zijn of moet worden gemaakt?<\/p>\n <\/p>\n