{"id":4793,"date":"2022-04-04T09:52:36","date_gmt":"2022-04-04T07:52:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/?page_id=4793"},"modified":"2022-04-18T01:00:10","modified_gmt":"2022-04-17T23:00:10","slug":"lucebert-vrede","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/","title":{"rendered":"Lucebert – vrede"},"content":{"rendered":"
Bron: Meander Klassiekers<\/em>, afl. 28, 2 oktober 2002<\/div>\n
\nVREDE<\/p>\n

na de grote slag eten we gehakt
\ngekscherende de schedel afgezet en in de jonge schoten
\ngezet gelijk de geest met de broek open
\nen we stromen vol bier dat schuimt op de lippen
\ndenken er niet aan een brief te schrijven naar moeder
\nnaar heeroom naar de kardinaal generaal geen kettingbrief
\nop kringlooppapier waarin woorden ons doodsteken
\nin de rug ons ombrengen met bananen en badkuipen
\nwaaruit kathedralen kruipen en we trappen die uit
\nde wereldbrand heeft lang genoeg geduurd verzengd
\nde meterslang dikke wenkbrauwen van de gebedsgenezers
\ndie we om zeep brachten in de stad van de zwarte pest
\nrivieren moederbruin de rotsen kardinaalpaars
\nzo alle letters sneeuwen uit het gewonde boek het witboek
\nvan de slachtveldenarchitekt waarin alles aangekruisd
\nwat niet meer bestaat het gehijg het kapotte vlees
\nhet bestraalde oog de pornograaf van de booby-trap
\neen boek opgeblazen en vervangen door geschut van geroezemoes
\ndeze eeuw vol wetenschap zonder geweten
\nhet kanon van bombarie cancan van castraten
\nLucebert (1924 \u2013 1994)
\nUit:\u00a0Verzamelde gedichten<\/em>, De Bezige Bij, Amsterdam 2002, 875<\/div>\n

\n

Vrede<\/em>\u00a0is een van de allerlaatste gedichten die Lucebert heeft geschreven. Het kwam samen met 24 andere gedichten boven water bij het samenstellen van de\u00a0Verzamelde gedichten\u00a0<\/em>die op 12 september zijn uitgegeven, en het verscheen dus voor het eerst in dat afsluitende werk. Daardoor is het\u00a0als het ware\u00a0een instant-klassieker, nog voor de wereld er goed en wel kennis mee heeft kunnen maken. Dat gegeven krijgt nog wat extra gewicht wanneer we de titel ervan in ogenschouw nemen: het einde van de stroom van Luceberts gedichten valt\u00a0om zo te zeggen\u00a0samen met de gedroomde eindfase van de geschiedenis. Maar die indruk wordt wat ongemakkelijker wanneer we de inhoud van het gedicht erbij halen. Want de voorstelling van zaken die Lucebert in dit gedicht geeft, biedt bepaald geen aanleiding tot tevredenheid. Als dit een overzicht moet zijn van de stand van zaken nadat de laatste conflicten de wereld zijn uitgeholpen, het einde van de geschiedenis zoals geruime tijd geleden alweer door Francis Fukuyama werd aangekondigd, dan kan dit zelfs geen pessimisme meer heten. Dan zijn we aanbeland in een vacu\u00fcm waaruit geen verlossing mogelijk is, tenzij we zelf zoiets als een innerlijke transformatie op gang zouden helpen. Maar de tekenen daarvan zijn nergens te bespeuren. Integendeel.<\/p>\n

Het begint meteen al goed: \u2018na de grote slag eten we gehakt\u2019. Van weerzin vervuld slingert de dichter ons bij zijn afscheid zijn aanklacht in het gezicht, en zorgt er daarbij voor, als de woordkunstenaar die hij is, dat zijn woorden geen ontsnappingsroute bieden. \u2018We eten gehakt\u2019, dat betekent onder meer: \u2018we maken gehakt van ze\u2019 en \u2018we hakken ze in de pan\u2019, maar ook: \u2018we malen niet om onze bloeddorst\u2019 en zelfs: \u2018we richten een feestmaal aan\u2019. Welke kant we in dit zinnetje ook opkijken, telkens staat er een verbodsbord dat de weg terug naar het paradijs verspert. Het vervelende daarbij is dat de weg naar voren gezien de titel van het gedicht ook al niet meer voor ons openstaat: deze ellende is zoals gezegd immers al die heilstaat waar we al die misdaden voor overhadden.<\/p>\n

Naast zijn verontwaardiging over de praktijken van kardinalen, generaals, gebedsgenezers en pornografen spreekt Lucebert zich in dit gedicht zijdelings ook uit over de taal waarin hij verslag moet doen van die praktijken. Het blijkt dat die taal er al even slecht voor staat als de wereld zelf. Hij heeft het over schuim op de lippen, over woorden die ons doodsteken, over een gewond boek waaruit letters sneeuwen en over een opgeblazen boek dat is vervangen door geschut van geroezemoes. Hoe kan je met een dusdanig aangetaste, verrotte taal nog uitdrukking geven aan je verontwaardiging, om maar te zwijgen van je plezier om het leven tegen wil en dank?<\/p>\n

Het antwoord op die vraag vond Lucebert al aan het begin van zijn dichterschap, nu meer dan een halve eeuw geleden. Om de taal te bevrijden van de enorme last waarmee de eeuwen het hadden opgezadeld, keerde hij terug naar de fysieke elementen waaruit de taal is opgebouwd. In plaats van woorden te zoeken bij vooraf in zijn hoofd geformuleerde idee\u00ebn, liet hij het aan de taal over om die idee\u00ebn in zijn hoofd op te wekken. Dat wil uiteraard niet zeggen dat het hem aan opvattingen ontbrak, alleen vormden die voor hem niet het materiaal waarmee hij van start ging. Op die manier zou schrijven geen avontuur zijn, maar een invuloefening, waarbij je je voor de uitdrukking van je gedachten zou moeten verlaten op wat er in de taal aan materiaal beschikbaar is. Maar een dergelijke dienstbaarheid aan de taal leidt maar al te gemakkelijk tot clich\u00e9s en holle fraseologie. Daarom is voor Lucebert niet de geest uitgangspunt, maar de stof. Met het in de taal aanwezige materiaal, opgevat als betekenisloze, maar klinkende materie, gaat hij aan de slag en laat zo de taal de vormgever zijn van zijn idee\u00ebn, in plaats van andersom.<\/p>\n

Dat is aan de eerste drie regels van dit gedicht al goed te zien:\u00a0gehakt\u00a0<\/em>brengt via assonantie\u00a0gekscherend<\/em>\u00a0voort; van\u00a0gekscherend<\/em>\u00a0gaat het naar schedel<\/em>, schoten<\/em> en\u00a0gezet<\/em>, en die laatste brengt weer\u00a0geest<\/em>\u00a0voort. Die overgang van gezet<\/em> naar geest<\/em> kan overigens niet letterlijk genoeg worden genomen, want pas wanneer het gedicht door de zetter daadwerkelijk\u00a0gezet<\/em>\u00a0is, dat wil zeggen wanneer het een aanschouwelijke, tastbare vorm heeft aangenomen, is er sprake van een gedicht. Niet het idee dat in de ruimte zweeft vermag een beroep op ons te doen, maar het idee dat uit woord, klank en beeld geboren wordt. Bij Lucebert is het vlees weer woord geworden.<\/p>\n

Het feest met bier en gehakt is inmiddels in volle gang en hoewel bier<\/em> en lippen<\/em> op grond van inhoudelijke en fonetische eigenschappen vanzelf onze gedachten naar een\u00a0brief\u00a0<\/em>doen uitgaan, denken we er niet aan om aan moeder een brief te schrijven (r. 5); de herinnering aan haar en aan onze door onschuld omgeven afkomst zou onze overwinningsroes maar komen bederven. Erg lang wordt die gedachte dan ook niet volgehouden of de taal neemt opnieuw het voortouw en gaat van\u00a0moeder<\/em>\u00a0verder op\u00a0heeroom<\/em>\u00a0en vandaar door naar\u00a0kardinaal<\/em>\u00a0en\u00a0generaal<\/em>, waarna de ketting van associaties uitloopt in het concrete beeld van de kettingbrief<\/em>. En omdat een kettingbrief een doorgestoken kaart is komen we even later via\u00a0kringlooppapier\u00a0<\/em>nog uit op\u00a0woorden [die] ons doodsteken<\/em>. Die laatste verbinding tussen \u2018doorgestoken\u2019 en \u2018doodsteken\u2019 wijst er nog eens op dat voor Lucebert niet de semantische, betekenisdragende eigenschappen van woorden doorslaggevend zijn, maar ook en vooral de klank en het woordbeeld. Betekenis is immers een kwestie van interpretatie, en als zodanig lang niet zo betrouwbaar als de harde, fysieke eigenschappen van de taal zelf.<\/p>\n

Luceberts gedichten nodigen altijd tot dergelijk meelezen uit en dat maakt ze, hoe somber hun inhoud vaak ook is, telkens weer tot een feest voor het brein, maar vooral ook voor de zintuigen. Niets laat hij onbenut om het oog en het oor te geven wat hen toekomt. Wie wel eens een voorbeeld heeft gezien van Luceberts onge\u00ebvenaarde voordrachtskunst zal zich misschien een voorstelling kunnen maken van hoe dit gedicht in zijn mond geklonken zou hebben. Klank, taal en inhoud zijn verwikkeld in een uiterst geconcentreerd samenspel, waarin alles naar alles verwijst \u2013 niet omdat een literaire conventie dat voor zou schrijven, maar omdat wie zijn taal serieus neemt, zich juist om de fysieke basis van die taal zorg zal geven.<\/p>\n

Het zijn onder meer deze kwaliteiten die Luceberts po\u00ebzie zo uitzonderlijk maken en die de lezer ook in staat stellen om altijd iets van de bedoeling van zijn gedichten te bevatten, hoe hermetisch en ondoorgrondelijk sommige ook op ons afkomen. De kunst bestaat eruit om niet alles uit alle macht te willen begrijpen, vooral niet als die behoefte ten koste gaat van het vermogen om zijn gedichten op het meest onmiddellijke niveau, dat is het lichamelijke, te ondergaan. Vaak kun je al een heel eind komen door de woorden, de lettergepen en letters zelf te proeven op hun klankwaarde, zoals hier bij<\/p>\n

het kanon van bombarie cancan van castraten<\/div>\n

uit de laatste regel, waar de herhaling van de\u00a0k\u00ad-<\/em>\u00a0en de\u00a0a-<\/em>klank zelf al de muziek voortbrengt waar de woorden\u00a0cancan<\/em>,\u00a0castraten<\/em>\u00a0en ook het met bombarie<\/em>\u00a0meeklinkende \u2018bim-bam-bom\u2019 naar verwijzen. Op die manier laten die\u00a0castraten\u00a0<\/em>zich zowel uit de\u00a0ka-<\/em>klank als uit de inhoud van het\u00a0wetenschap zonder geweten\u00a0<\/em>verklaren, terwijl ze zelf weer terugverwijzen naar het fallische\u00a0kanon van bombarie<\/em>\u00a0dat, impotent geworden, niets meer kan (cancan<\/em>).<\/p>\n

Toch gebeurt het maar zelden dat een gedicht van Lucebert zich volledig aan de lezer prijsgeeft. Zo moet schrijver dezes toegeven dat hij niet goed raad weet met een zinsnede als \u2018de meterslang dikke wenkbrauwen van de gebedsgenezers\u2019; mogelijk zijn andere lezers gelukkiger dan hij. Maar het is belangrijk te bedenken dat Luceberts po\u00ebzie zich ook verzet tegen een sluitende parafrase die het gedicht voor iedereen hetzelfde zou maken. Er bestaat geen blauwdruk, geen sleutel die het gedicht voor ons kan ontsluiten, juist omdat Lucebert niet uitgaat van een aan het gedicht ten grondslag liggende waarheid. Was dat het geval, dan had hij een ander gedicht geschreven, waarin die waarheid wel manifest was. Maar Luceberts gedicht heeft geen manifeste inhoud waarachter een latente inhoud schuilgaat, zomin als er in zijn optiek een wereld van verschijnselen is, waarachter de ware wereld verborgen gaat. En daarom kan het gebeuren dat we in zijn po\u00ebzie van tijd tot tijd op woorden en woordgroepen stuiten die we niet onmiddellijk thuis kunnen brengen. Maar dat is in de confrontatie met bepaalde verschijnselen in het dagelijks leven al niet anders. Voor Lucebert geldt in eerste instantie de tastbare, lichamelijke werkelijkheid, niet de verklaring daarvan. Het zijn immers die verklaringen, de grote verhalen die in de geschiedenis van de mensheid voor de grootste ellende hebben gezorgd.\u00a0In de regels:<\/p>\n

zo alle letters sneeuwen uit het gewonde boek het witboek
\nvan de slachtveldenarchitekt waarin alles aangekruisd
\nwat niet meer bestaat het gehijg het kapotte vlees<\/div>\n

zien we inderdaad die verwording van het woord van fysiek element tot metafysisch object, met alle funeste gevolgen van dien. Het werd met zoveel betekenis opgeblazen dat het bezweek en al zijn fysieke, tastbare eigenschappen, zijn \u2018letters\u2019 kwijtraakte. Zo werd het geschikt voor gebruik door de \u2018slachtveldenarchitekt\u2019, in wie we wel niemand anders kunnen zien dan God, bij wie alle betekenissen immers hun thuisbasis hebben. Het uiteindelijke resultaat is \u2018kapot vlees\u2019 waarbij we niet alleen aan slachtoffers van oorlogsgeweld, maar ook\u00a0\u00a0aan het woord zelf kunnen denken, dat zijn lichamelijke karakter prijs moest geven voor een overmaat aan betekenis.<\/p>\n

In een ander nagelaten gedicht, getiteld\u00a0de pathos van de zwaarte II<\/em>, vatte Lucebert voor het laatst nog eens het verschil samen tussen zijn eigen positie, raadselachtig want concreet, en die van de door en door hersenschimmig geworden wereld om hem heen:<\/p>\n

bodem ben ik tot de boezem het bakbeest
\nmaar de rest hersent breint en dreint
\nom de diepte van het ding achter het ding
\nde deur achter de deur in de hersenschim
\ngenageld aan het blootgelegde bastion
\nwaar op schijngrond het schijngevecht begon<\/div>\n

Luceberts scepsis ten aanzien van een van de aarde losgeraakt rijk van de geest waarin de dingen hun ultieme verklaring zouden vinden, leidt er tenslotte toe dat hij er in ons gedicht, zoals in al zijn andere, van afziet om een oordeel uit te spreken. Wel laat hij zijn afschuw blijken, maar hij stuurt ons niet naar hemel of hel. Hij\u00a0is een op de kop gezette verlosser,\u00a0die laat zien dat het toekomstig paradijs waar we zo naarstig naar streven bij voorbaat al besmet is.\u00a0Vrede is geen situatie die van buitenaf als genade of verdoemenis op ons neerdaalt, maar een worst die ons wordt voorgehouden. Het einde van de geschiedenis is nog lang niet in zicht.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Beschouwing over ‘vrede’ van Lucebert door Rutger H. Cornets de Groot uit de reeks Meander Klassiekers<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":3,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-4793","page","type-page","status-publish"],"yoast_head":"\nLucebert - vrede - RHCdG<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Geschatte leestijd\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"10 minuten\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\\\/\\\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/lucebert-vrede\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/lucebert-vrede\\\/\",\"name\":\"Lucebert - vrede - RHCdG\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#website\"},\"datePublished\":\"2022-04-04T07:52:36+00:00\",\"dateModified\":\"2022-04-17T23:00:10+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/lucebert-vrede\\\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/lucebert-vrede\\\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/lucebert-vrede\\\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Start\",\"item\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Lucebert – vrede\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#website\",\"url\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/\",\"name\":\"RHCdG\",\"description\":\"Archief en weblog van<br>Rutger H. Cornets de Groot\",\"publisher\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#\\\/schema\\\/person\\\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a\"},\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"nl-NL\"},{\"@type\":[\"Person\",\"Organization\"],\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#\\\/schema\\\/person\\\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a\",\"name\":\"RHCdG\",\"image\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\",\"url\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\",\"caption\":\"RHCdG\"},\"logo\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\"},\"description\":\"Schrijver, vertaler\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Lucebert - vrede - RHCdG","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/","twitter_misc":{"Geschatte leestijd":"10 minuten"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/","url":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/","name":"Lucebert - vrede - RHCdG","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#website"},"datePublished":"2022-04-04T07:52:36+00:00","dateModified":"2022-04-17T23:00:10+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/#breadcrumb"},"inLanguage":"nl-NL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/lucebert-vrede\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Start","item":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Lucebert – vrede"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#website","url":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/","name":"RHCdG","description":"Archief en weblog van<br>Rutger H. Cornets de Groot","publisher":{"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#\/schema\/person\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a"},"potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"nl-NL"},{"@type":["Person","Organization"],"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#\/schema\/person\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a","name":"RHCdG","image":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g","url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g","contentUrl":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g","caption":"RHCdG"},"logo":{"@id":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g"},"description":"Schrijver, vertaler"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4793","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4793"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4793\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5035,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4793\/revisions\/5035"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4793"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}