{"id":4680,"date":"2022-03-22T09:26:34","date_gmt":"2022-03-22T08:26:34","guid":{"rendered":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/?page_id=4680"},"modified":"2022-03-22T09:46:23","modified_gmt":"2022-03-22T08:46:23","slug":"postmoderniteit-en-postmodernisme-interview","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/","title":{"rendered":"Postmoderniteit en postmodernisme – interview"},"content":{"rendered":"
Interview door Rob de Vos met Rutger H. Cornets de Groot
\nVerschenen op de site van Meander<\/em>, april 2005.<\/div>\n

[In de marge van Op zoek naar de minotaurus<\/a>, mijn bespreking van Postmoderne po\u00ebzie in Nederland en Vlaanderen<\/em> van Thomas Vaessens en Jos Joosten, nam\u00a0 hoofdredacteur van Meander<\/em> Rob de Vos mij een interview af over postmoderne kwesties].<\/p>\n

*
\nIn het artikel geef je de volgende definities:
\n“(…) waarbij ik onder postmoderniteit de sociale, economische en politieke situatie versta zoals die de laatste decennia onder invloed van de techniek en van gewijzigde sociale en culturele verhoudingen is ontstaan; onder het postmodernisme de reactie daarop, dat wil zeggen de sociaal-wetenschappelijke en filosofische analyse van die toestand, en de artistieke uitdrukking ervan.”
\nNou verandert de techniek al duizenden jaren en de sociale en culturele verhoudingen nog langer dan dat. Wat is er nu zo bijzonder aan de wijzigingen in de afgelopen decennia?<\/em><\/p>\n

Tjonge, Rob, je vraagt me nogal wat. Toch geef ik zelf in mijn artikel al wel een globaal antwoord, namelijk waar ik het heb over geavanceerde communicatiemiddelen en globalisering. Misschien is het belangrijkste kenmerk van de postmoderne samenleving het ontbreken van grenzen, niet alleen van landsgrenzen, maar van alle grenzen. De moderne techniek heeft mensen en dingen dichter bij elkaar gebracht, maar ons ook van elkaar, en soms van onszelf, vervreemd. Iedere internetgebruiker kent wel het ellendige gevoel dat je plotseling, bijvoorbeeld tijdens chatsessies, kan overvallen. Hoe gezellig ook, je zit toch in je eentje achter die computer. Je bent ook niet helemaal jezelf meer, maar een \u2018nick\u2019, eventueel nog vermomd als \u2018avatar\u2019. Dat is een bepaalde vorm van onteigening. Die onteigening (die misschien ooit met het communisme van start ging) zie je ook op andere terreinen. Alles begint op elkaar te lijken. Ik maak nogal eens uitstapjes met mijn vriendin, en je ziet dan dat elke Nederlandse binnenstad er tegenwoordig hetzelfde uitziet, met zijn Blokker, Hema en Gall & Gall. Ander voorbeeld: hoe heet die Turkse voetballer ook weer die zich volop Turk voelt, maar nu voor het Nederlands elftal uitkomt? Geldt zijn dilemma niet voor de hele tweede en derde generatie immigranten? Zo kun je dus het verlies aan identiteit, waar de laatste jaren zoveel over te doen is, ook met behulp van postmoderne idee\u00ebn benaderen. Bas Heijne is daar trouwens erg goed in. Maar voor een echt antwoord moet ik je verwijzen naar Fran\u00e7ois Lyotard, een Franse filosoof die over je vraag een kleine bibliotheek bij elkaar geschreven heeft. Hij was het trouwens ook die het begrip \u2018postmoderniteit\u2019 in zijn huidige betekenis voor de filosofie heeft ge\u00efntroduceerd.
\nNou goed. Ben benieuwd naar je volgende vraag. Is het al tijd voor de po\u00ebzie?<\/p>\n

Laten we eerst de kunst in het algemeen nemen.
\nHoe uit het feit dat we in een postmoderne samenleving leven zich in de kunst?<\/em><\/p>\n

Alweer zo’n moeilijke vraag! Een althans waar je in het korte bestek van een interview bij lange na geen bevredigend antwoord op kunt geven. Aan de andere kant kunnen we ons troosten met de gedachte dat ook een marathoninterview geen bevredigend antwoord op zou leveren. Dat decadente welbehagen in een sluitend antwoord vind je overal, behalve nu juist bij postmodernisten, omdat die het geloof in een kloppend, volledig verhaal hebben verloren. Er is altijd iets dat zich onttrekt aan zo’n \u2018discours\u2019, iets wat niet wordt gezien, of, in ernstiger gevallen, wordt verzwegen omdat het niet in de gewenste orde past. In het postmodernisme is er geen einde aan de betekenisvorming. Daar verwijzen de motto’s die ik aan het stuk heb meegegeven ook naar, en het is het kernpunt van mijn kritiek op het besproken boek.
\nMaar om toch een poging tot een antwoord op je vraag te wagen: er is zo ontzettend veel kunst die onder de noemer postmodern past, dat het haast ondoenlijk is te zeggen wat nu de verbindende factor is. Maar daarmee hebben we misschien toch \u00e9\u00e9n kenmerk te pakken: de gelijktijdige vertegenwoordiging van verschillende stijlen en genres. Ook dat heeft weer te maken met het wegvallen van grenzen en de gelijke waardering van tot voor kort onverenigbare waarden. Doordat men zijn geloof in alomvattende verhalen heeft verloren en het dus aan een leidend beginsel ontbreekt, vormt niets meer de boventoon, en maakt de kunst een versplinterde, vaak ook na\u00efeve, niet zelden zelfs banale en wansmakelijke indruk. Het onderscheid tussen hoge en lage kunst is verdwenen, om maar eens een veelgehoorde klacht te herhalen. Dat is ook wel een klacht van mij hoor. Er zijn veel postmoderne kunstenaars die zich als een vis in het water voelen temidden van alle verwarring. Het geeft ze de kans om hun virtuositeit op allerlei gebieden te demonstreren, maar uiteindelijk laten ze het publiek verloren en leeg naar huis gaan. Dat heeft iets kinderlijks, en het lijkt ook niet op kunst, maar op kunstjes vertonen. Dat het ook met meer integriteit kan bewijst iemand als John Zorn, om maar eens een voorbeeld uit de muziek te nemen. Ook bij hem die vermenging van verschillende stijlen en genres, maar het genot, de zelfbevrediging ontbreekt. In waarachtige postmoderne kunst is altijd een verwijt en een gevoel van spijt en teleurstelling voelbaar; bij Zorn uit het gevoel van verwarring zich zelfs in de vorm van een soort paniek. Ook aan dat laatste aspect, de weerzin tegen de postmoderniteit, of wat ik in het artikel de \u2018tragische\u2019 opdracht van elke avant-garde noem, ook als die zich met de naam postmodernisme tooit, besteden de auteurs van het boek naar mijn mening te weinig aandacht.
\nNu iets over de zin van het leven, Rob? Daar weet ik ook alles van!<\/p>\n

Nee, dat is te hoog gegrepen. Wat ik wel van je wil weten: hoe uit het postmodernisme zich in po\u00ebzie?<\/em><\/p>\n

Gelukkig schiet bij deze vraag het boek van Vaessens en Joosten me te hulp. Dat is ook de reden waarom ik het boek, ondanks mijn kritiek, toch erg de moeite waard vind. Ik ben me er goed van bewust voor welke enorme uitdaging ze zich hebben geplaatst bij het zoeken van samenhang in een domein dat zich, praktisch en principieel, onttrekt aan iedere samenhang, aan opneming in welke orde dan ook. Ze hebben daarbij geprobeerd om alle verwachtingen die lezers op dat punt maar kunnen koesteren, in het bijzonder dus het tot stand brengen van een eenheid of samenhang in de teksten, v\u00f3\u00f3r te zijn. Op die manier wordt het lezen van \u2018postmoderne po\u00ebzie\u2019 – overigens een moeilijke term, waaronder ik eigenlijk niet meer versta dan een po\u00ebzie die zich rekenschap geeft van de postmoderniteit – ook minder frustrerend. Deze po\u00ebzie is vaak erg moeilijk en niet zelden ronduit onbegrijpelijk. Als zodanig is dat geen nieuw verschijnsel, denk maar aan de Vijftigerspo\u00ebzie. Het is een paradox: naarmate een bepaalde po\u00ebzie meer open <\/em>komt te staan voor de wereld waarin ze is gesitueerd, wordt ze ontoegankelijker<\/em>, in het bijzonder doordat ze minder retorisch wordt, dwz afziet van taalmiddelen die de betekenisvorming een halt toeroepen. In postmoderne po\u00ebzie tref je zelden statements aan, behalve wanneer ontleend aan de voortdurend statements uitbrakende bovenwereld van illusieverschaffers in politiek, media en bedrijfsleven. Een mooi voorbeeld van iemand die zo’n statement op zichzelf betrekt is Mustafa Stitou, die in het ontzettend aardige gedicht Affirmaties<\/em> voortdurend het zinnetje “Ik kan stoppen met roken” recapituleert, waarmee hij slachtoffer lijkt te zijn geworden van een als morele boodschap verpakte verkooptruc; gelukkig komt hij aan het eind van het gedicht tot beter inzicht.
\nNu wil je natuurlijk weten wat het verschil is tussen deze po\u00ebzie en die van Vijftig, als beide onder druk van maatschappelijke omstandigheden zo ontoegankelijk zijn geworden. Ik kan dat misschien het beste laten zien aan de hand van Lucebert. Tot dusverre hebben Lucebert-interpreten zich vooral gericht op dat wat zich naar hun indruk \u2018achter\u2019 diens po\u00ebzie schuilhield. Men heeft achtereenvolgens gewezen op de invloed van de po\u00ebzie van H\u00f6lderlin en Rilke, en verder op mystieke achtergronden als die van het gnosticisme en de joodse kabbala. Daar zijn heel goede resultaten mee behaald, die Luceberts po\u00ebzie om zo te zeggen hebben \u2018ontsloten\u2019. Maar door naar de bronnen <\/em>van zijn po\u00ebzie te zoeken vat men haar ook op als hermetische po\u00ebzie, waarin je zou kunnen worden ingewijd. Eigenlijk heeft Lucebert die benadering, hoezeer hij ook met de resultaten ervan heeft ingestemd, altijd afgewezen. Het gedicht was voor hem altijd een concreet \u2018lichaam\u2019, hij had het over \u2018lichamelijke taal\u2019; zijn gedicht was dus geen manifeste uitdrukking van een latente inhoud, waarbij die latente inhoud door een parafrase zichtbaar zou kunnen worden gemaakt. Thomas Vaessens, een van de auteurs van Postmoderne po\u00ebzie<\/em>, heeft in een eerder boekje, De verstoorde lezer, <\/em>als eerste geprobeerd Lucebert vanuit de andere, tegenoverliggende richting te benaderen, op een manier die je postmodern zou kunnen noemen. De moeilijkheden die je bij het lezen van Lucebert tegenkomt, zijn voor hem niet gelegen in een hermetische geslotenheid, maar juist in het feit dat zijn po\u00ebzie zo open is. Vaessens probeert Luceberts gedichten dan ook niet tot hun oorsprong of bron te herleiden, al was het maar omdat hij, als postmodern denker, helemaal niet in een oorsprong gelooft. Teksten verwijzen niet naar \u00e9\u00e9n bron, maar naar talloze bronnen, en vinden hun \u2018verklaring\u2019 daardoor in een voortdurend uitdijend web of netwerk: de taal zelf, die aan niemand toebehoort. In plaats van met hermetische po\u00ebzie hebben we in het postmodernisme dus eerder te maken met wat je dan maar \u2018moeilijke\u2019 po\u00ebzie moet noemen, omdat de betekenis ervan geen einde neemt. Dat wil trouwens niet zeggen dat alle postmoderne po\u00ebzie moeilijk is<\/em>, maar vooral dat je het je als lezer niet te gemakkelijk moet maken, en het moment waarop je meent het gedicht te begrijpen, voortdurend moet proberen uit te stellen. Met goede po\u00ebzie lukt dat ook. Wanneer je het denkt te begrijpen, heb je in ieder geval de zekerheid dat je het mis hebt!<\/p>\n

We zijn nu afgedaald (opgestegen) van\u00a0 de postmoderne samenleving tot aan de postmoderne po\u00ebzie. Misschien is het tijd voor wat verhelderende tussenvragen.
\n<\/em>De eerste is:
\n<\/em>\u00a0<\/em>– Vanaf wanneer ongeveer kan je spreken over een postmoderne samenleving? Is bijvoorbeeld de Eerste Wereldoorlog al niet een gevoelige breuk geweest tussen een wereld waar alles en iedereen nog zijn plek leek te hebben en een wereld vol deceptie en zinloosheid?
\n<\/em>En een andere:
\n<\/em>\u00a0<\/em>– Postmodern volgt op modern. In welke periode zou je kunnen spreken van een moderne wereld?<\/em><\/p>\n

Eerlijk gezegd, Rob, begint \u2019t hiermee een beetje op een stoomcursus postmodernisme te lijken, met vragen die misschien beter door een handboek kunnen worden beantwoord dan door mij. Natuurlijk kan ik, met enige moeite, best een kort expos\u00e9 geven van de postmoderniteit; ik doe dat ook met zoveel woorden in mijn essay. Maar ik ben geen historicus, socioloog of filosoof. Vaessens en Joosten zijn dat trouwens evenmin, en ook in hun boek ontbreekt een dergelijk overzicht. Dat hoeft ook helemaal niet. \u2018Niemand meer rubriceert\u2019, zegt Lucebert in een regel die ik, met andere, gelijkluidende uitspraken boven het artikel heb gezet. Wat voor de po\u00ebzie en voor het denken van belang is, is niet de historische verankering van de postmoderniteit, maar de manier waarop het postmodernisme naar de werkelijkheid kijkt. Zoals je aan mijn antwoord op je vorige vraag kan zien, heeft dat perspectief de kwaliteit om het verleden met terugwerkende kracht te kleuren. Postmodern volgt niet noodzakelijk op modern; puur semantisch gezien volgen moderner, modernst, en wat mij betreft nog mega-, giga- en terramodern. Het postmodernisme valt buiten die historische opeenvolging. Zo zou je wat mij betreft de Eerste Wereldoorlog en zijn nasleep best met enig succes als postmodern verschijnsel kunnen zien: verwarring alom, deceptie en zinloosheid zoals je zegt. Wat er weliswaar niet postmodern aan was, om toch een beetje een antwoord te geven, was de wildgroei aan nieuwe avant-gardes die uit die oorlog voorkwamen, en het ondanks alle teleurstelling ongeschonden vertrouwen in \u2018grote verhalen\u2019, waarvan met name twee, communisme en fascisme, hun grootste bloei nog moesten beleven. Zoals Lyotard zegt, heeft dat vertrouwen in grote verhalen na Auschwitz (’45), Praag (’68) en Gdansk (’80) geen stand meer kunnen houden. En pas sindsdien is het ook mogelijk geworden om het verleden met andere ogen te gaan bezien. Het is een \u2018grijs verleden\u2019 geworden, zoals historicus Chris van der Heijden zegt.
\nMaar daarom: liever dan rechtstreeks te antwoorden op je tweede vraag, dus in hoeverre een moderne wereld zich onderscheidt van een postmoderne wereld, wil ik op de mogelijkheden wijzen die een postmoderne kritiek biedt om zelf de geschiedenis opnieuw onder ogen te zien. Dat is niet alleen veel leuker, maar het dwingt je ook om verantwoording af te leggen van je eigen positie ten opzichte van die geschiedenis, in plaats van je te koesteren in het schijnbehagen precies te weten hoe de dingen in elkaar zitten, op basis van verhalen die je door anderen zijn ingefluisterd.<\/p>\n

Is postmodernisme leuk? Het maakt op mij een nogal sombere indruk.<\/em><\/p>\n

Een simpele wedervraag: is de wereld leuk? Nee? Dan kan de analyse van die wereld dat ook niet zijn. Anderzijds: is het leven leuk? Ja? Dan kun je het met een postmoderne bril op nog veel leuker maken. En hoewel het postmodernisme, anders dan alle andere denksystemen, geen heilstaat bedoelt te vestigen, kan het postmodernisme toch bijdragen aan een prettigere wereld, waarin men niet voortdurend de behoefte voelt om de ander met behulp van veel wapengekletter aan zichzelf gelijk te maken, maar waarin tegenstellingen worden gerespecteerd.
\nHet postmodernisme maakt somber zolang het wegvallen van traditionele zekerheden \u2013 God, en alles wat in de vorm van geloof- en denksystemen van die vaderfiguur is afgeleid \u2013 ons in een vacu\u00fcm gevangen houdt, en we stuurloos naar \u2018het einde van de geschiedenis en de laatste mens\u2019 afstevenen, zoals Fukuyama zegt. Maar de dood van God schept ook andere mogelijkheden. Niemand hoeft zich zijn leven meer door een opgeheven wijsvinger te laten vergallen. Wie er een geweten op na wil houden, kan er zich nu zelf een verzinnen, in plaats van zich er een aan te laten praten: op die manier kan het je ook niet in de weg staan. Maar daar moet je wel voor op eigen benen kunnen staan, en omdat dat bepaald niet overal het geval is, blijft er voldoende reden tot zorg, en \u2013 tot goede po\u00ebzie die je ertoe uitdaagt om zelf te denken en je leven niet uit handen te geven.
\n<\/em>
\nHeeft het postmodernisme een toekomst?<\/em><\/p>\n

Ik kan me een toekomst zonder het postmodernisme niet voorstellen, ook een verre toekomst niet \u2013 tenzij bepaalde krachten erin slagen om ons kritisch vermogen het zwijgen op te leggen. Die kans is niet denkbeeldig. De vorm die zo\u2019n dictatuur aan zou nemen zou, anders dan de geschiedenis tot dusverre heeft laten zien, de onmondigheid niet door middel van terreur of onderdrukking afdwingen, maar door een toenemende afstomping en wezenloosheid tengevolge van een voortdurend bombardement aan verdovende boodschappen en beelden, die ons afleiden van de werkelijke problemen. Tegen die tijd zal het acht uur journaal niet veel meer verschillen van de David Lettermanshow, en zal ook het postmodernisme niet meer in staat zijn weerwoord te bieden, omdat het zich in slaap heeft laten sukkelen. Wat de po\u00ebzie betreft: ik vind het prima dat Driek van Wissen Dichter des Vaderlands is geworden, want hoe zou zo\u2019n nationale figuur een tegenbeweging of onderstroom kunnen vertegenwoordigen, maar een teken aan de wand is het wel.<\/p>\n

Rutger, veel mensen zullen zich niet met postmodernisme bezig houden en desondanks (of juist daarom) heel gelukkig zijn. Hoe ben jij er zo toe gekomen dat wel te doen?<\/em><\/p>\n

Tja, Rob, ik ben in eerste instantie po\u00ebzie gaan lezen omdat ik van taal hou en om de schoonheidservaring die je eraan kunt beleven. Maar sinds Lucebert constateerde dat schoonheid schoonheid haar gezicht heeft verbrand, kan ik gedichten niet meer met diezelfde onbevangenheid tegemoet treden. Net als iedere andere liefhebber zoek ik waarheid in po\u00ebzie, maar ik vind die niet meer in gedichten die zogenaamd oorspronkelijk, eenvoudig, authentiek, natuurlijk enz. zijn. Het is jammer, of liever gezegd tragisch, maar ik ben de verondersteld natuurlijke, onschuldige bron van al dergelijke uitingen gaan wantrouwen. Die po\u00ebzie is ofwel na\u00efef, of ze is niet te goeder trouw. De ware authenticiteit is tegenwoordig te vinden in po\u00ebzie die haar eigen inauthenticiteit demonstreert, zoals Dirk van Bastelaere ergens zegt. Krijg ik die po\u00ebzie onder ogen, en die is er tegenwoordig volop, dan ben ik gelukkig als je het zo wilt noemen: gelukkig te leven onder mensen die net als ik weigeren zichzelf op te geven, maar voortgaan gedichten te schrijven die geen ander doel dienen dan niet te kunnen worden gebruikt voor de oogmerken van een ander. In de woorden van H.H. ter Balkt, een dichter die doorgaans niet met het postmodernisme in verband wordt gebracht:<\/p>\n

Een zweem van de regen, een zweem van de vreugde,
\ndat is alles wat er is. Een zweem droegen wij
\nverder, een zweem, en dit is alleen voor dat zweem.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Interview door Rob de Vos met Rutger H. Cornets de Groot over postmoderniteit en postmodernisme <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":20,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-4680","page","type-page","status-publish"],"yoast_head":"\nPostmoderniteit en postmodernisme - interview - RHCdG<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Geschatte leestijd\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"14 minuten\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\\\/\\\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\\\/\",\"name\":\"Postmoderniteit en postmodernisme - interview - RHCdG\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#website\"},\"datePublished\":\"2022-03-22T08:26:34+00:00\",\"dateModified\":\"2022-03-22T08:46:23+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\\\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\\\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\\\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Start\",\"item\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Postmoderniteit en postmodernisme – interview\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#website\",\"url\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/\",\"name\":\"RHCdG\",\"description\":\"Archief en weblog van<br>Rutger H. Cornets de Groot\",\"publisher\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#\\\/schema\\\/person\\\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a\"},\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"nl-NL\"},{\"@type\":[\"Person\",\"Organization\"],\"@id\":\"https:\\\/\\\/www.cornetsdegroot.com\\\/rhcdg\\\/#\\\/schema\\\/person\\\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a\",\"name\":\"RHCdG\",\"image\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\",\"url\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\",\"caption\":\"RHCdG\"},\"logo\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/secure.gravatar.com\\\/avatar\\\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g\"},\"description\":\"Schrijver, vertaler\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Postmoderniteit en postmodernisme - interview - RHCdG","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/","twitter_misc":{"Geschatte leestijd":"14 minuten"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/","url":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/","name":"Postmoderniteit en postmodernisme - interview - RHCdG","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#website"},"datePublished":"2022-03-22T08:26:34+00:00","dateModified":"2022-03-22T08:46:23+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/#breadcrumb"},"inLanguage":"nl-NL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/postmoderniteit-en-postmodernisme-interview\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Start","item":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Postmoderniteit en postmodernisme – interview"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#website","url":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/","name":"RHCdG","description":"Archief en weblog van<br>Rutger H. Cornets de Groot","publisher":{"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#\/schema\/person\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a"},"potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"nl-NL"},{"@type":["Person","Organization"],"@id":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/#\/schema\/person\/7f0b4e35f4f7e364c35ff2289cb0043a","name":"RHCdG","image":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g","url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g","contentUrl":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g","caption":"RHCdG"},"logo":{"@id":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/7310851598942c549aa268757230c97bbdd68748b0cea4fa4865410915f92afb?s=96&d=mm&r=g"},"description":"Schrijver, vertaler"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4680","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4680"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4680\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4689,"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4680\/revisions\/4689"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4680"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}