{"id":3677,"date":"2018-02-11T01:34:05","date_gmt":"2018-02-11T01:34:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rearwindow\/?p=3677"},"modified":"2018-02-11T22:14:02","modified_gmt":"2018-02-11T22:14:02","slug":"de-werkelijkheid-buiten-disney-world","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rearwindow\/2018\/02\/11\/de-werkelijkheid-buiten-disney-world\/","title":{"rendered":"De werkelijkheid buiten Disney World"},"content":{"rendered":"

Over The Florida Project<\/i> (Sean Baker, 2017)<\/h2>\n

\"Affiche<\/a><\/p>\n

The Florida Project<\/i>: gedraaid als een film op een smartphone, als een selfie van een project<\/i>, een pracht- c.q. krachtwijk pal tegen Disney World aan, bestaande uit The Magic Castle en Futureworld, twee goedkope motels voor toeristen maar ook voor sociaal misdeelden. ‘Pregnant?’ staat er op een billboard met daaronder een nummer voor hulp. Die kan Halley (Bria Vinaite), moeder van Moonee (Brooklynn Prince), wel gebruiken. Maar krijgen doet ze die niet in het nagenoeg vangnetloze Amerika.<\/p>\n

Van gemeenschapszin is in deze los-vaste samenleving geen sprake, ze kan op haar beste vriendin nog niet eens rekenen; pas als ze noodgedwongen haar laatste en meest heilige kapitaal inzet, bemoeit de gemeenschap zich met haar om de enige band die er wel was door te knippen.<\/p>\n

Veel in de film wordt gezien vanuit het perspectief van de kinderen, maar de centrale figuur is Halley, de moeder, met op de achtergrond Bobby (Willem Dafoe), de manager van het complex. Hij is niet de sterke man waar ze kennelijk en ongetwijfeld op goede gronden van afziet; hooguit een soort god die wel zou willen ingrijpen, maar die dat niet kan, op het verrichten van wat onderhoudswerkzaamheden na.<\/p>\n

The Florida Project<\/i> is geen film over kinderen of over opvoeden, maar over hoe je als alleenstaande vrouw met een kind stand moet houden in een wereld zonder sociaal verband, direct naast Disney’s droomwereld voor gelukkige gezinnen. Het is een bij uitstek feministische film, die via Suffragette<\/i> (Gavron, 2015) helemaal teruggrijpt op de moeder die haar kind aan de morele politie moet afstaan in Griffith’s Intolerance<\/i> (1915).<\/p>\n

Een oplossing is er niet, zeker niet in het Amerika van Trump. Over een betere wereld kun je alleen dromen: bij vuurwerk, bij een regenboog, of aan het eind, wanneer duidelijk wordt dat de oplossing die zich aandient het begin is van nog veel grotere ellende, door er met je vriendinnetje van weg te rennen, richting een ander huis, – niet een om in de fik te steken, maar om in te dromen: een sprookjeskasteel in Disney World. Zo neemt dat vluchten-in-de-fantasiediscours uiteindelijk de hele film over, tot aan dit happy end tegen wil en dank aan toe.<\/p>\n