{"id":3572,"date":"2017-01-16T11:42:01","date_gmt":"2017-01-16T11:42:01","guid":{"rendered":"http:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rearwindow\/?p=3572"},"modified":"2017-01-16T11:45:08","modified_gmt":"2017-01-16T11:45:08","slug":"the-salesman","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rearwindow\/2017\/01\/16\/the-salesman\/","title":{"rendered":"Ready for take-off?"},"content":{"rendered":"
Over The salesman<\/em> (Asghar Farhadi, 2016)<\/div>\n
\"\"<\/a>
Taraneh Alidoosti als Rana in The Salesman.<\/figcaption><\/figure>\n

Ik sloeg La La Land<\/em> en Brimstone<\/em> nog even over en ging naar deze Iraanse film, want Iraanse films zijn over het algemeen heel goed. In Iran mag namelijk niets, maar gebeurt alles. Ofwel: hoe een repressief systeem als vanzelf kunstenaarschap stimuleert. Dat zet zich soms dan weer vast in een verlangen naar cultuur, meer in het bijzonder naar westerse cultuur, van Sponge Bob tot science fiction en het beroemde stuk van Arthur Miller. Ik geef niet heel veel om de inbedding in dat laatste verhaal; de Iraanse werkelijkheid van nu is al boeiend genoeg en boeiend genoeg in beeld gebracht.<\/p>\n

Een andere inbedding, veel minder expliciet maar des te veelzeggender, is die in een klassiek schema van vrouwenfiguren. Want aan het begin van het drama staat een hoer, en aan het eind ervan een vergevingsgezinde Maria. Zo wil de film zich inschrijven in een cultuur die als een wenkend perspectief wordt ervaren – “Are you ready for take-off” zegt de mannelijke hoofdrolspeler halverwege de film in het Engels – maar blijft ingebed in de eigen cultuur. Dat is jammer, want Iran kan een modernere opvatting van filmmakers over vrouwen goed gebruiken. Wie weet durft regisseur Farhadi die inbeddingen in een volgende film wat meer los te laten. Afgaand op de manier waarop het verhaal zich in de film uit zichzelf ontwikkelt, zou ik zeggen dat hij die Amerikaanse vraag positief kan beantwoorden.
\n 
\n