{"id":2981,"date":"2015-02-12T00:06:50","date_gmt":"2015-02-12T00:06:50","guid":{"rendered":"http:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rhcdg\/?p=2981"},"modified":"2023-02-21T13:09:25","modified_gmt":"2023-02-21T12:09:25","slug":"cinema-horse","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.cornetsdegroot.com\/rearwindow\/2015\/02\/12\/cinema-horse\/","title":{"rendered":"My cinema for a horse"},"content":{"rendered":"
Over Of horses and men<\/em> (Erlingsson, 2013)<\/div>\n

\"Filmposter<\/a><\/p>\n

Zag deze vanmiddag op de laatste draaidag in Den Haag.
\nIn een recensie op cinema.nl staat: ‘Het paardenoog dient als spiegel voor de mens in diens na\u00efef-arrogante verhouding tot de natuur. Met zijn zwartkomische, naar surrealisme neigende moderne western bewijst Erlingsson [de regisseur] zich als een IJslandse Alex van Warmerdam’. 1<\/a><\/sup><\/p>\n

Het paardenoog als spiegel voor de mens: juist niet, zou ik zeggen. Voor zover ik weet is dit de eerste film die in praktijk brengt wat de Partij voor de Dieren in de politiek doet: onvoorwaardelijk kiezen voor het dier als subject, en de mens dienstbaar maken aan dat perspectief. 2<\/a><\/sup> Het gaat niet om de na\u00efef-arrogante verhouding van de mens tot de natuur, want dan bepaalt de mens nog steeds het perspectief. Die centrale positie vervalt nu juist; de wereld wordt gezien door paardenogen. Zie het affiche.<\/p>\n

De mensen in de film worden niet gepresenteerd in de hoedanigheden waarin ze zich van dieren onderscheiden: er vindt geen verstandelijk overleg plaats, aan tafel wordt alleen maar gelachen, men kijkt door verrekijkers om zich heen en men grijpt elkaar in het veld. Zo zien dieren ons; de rest van wat wij doen valt buiten hun waarnemingshorizon. In die aandacht voor het lijfelijke, voorbij de woorden, toont de regisseur zich een adept van Lars von Trier met wie hij eerder werkte.<\/p>\n

Zwartkomisch, surrealistisch, western, Van Warmerdam – het zijn uiterste pogingen om het antropocentrische perspectief te herstellen door er de artistieke, dwz culturele dimensies van aan te duiden. De film interesseert zich daar niet voor – ook al is het duidelijk dat dit vernieuwende cinema is. Maar de film zelf gaat alleen na wat paarden op de grens van hun vermogen kunnen doen en ondergaan, en waar ze getuige van zijn.<\/p>\n

Aan het eind wordt de vertrouwde disclaimer ‘No animals were harmed during the making of this film’ groot weergegeven. Dat is geen overbodige mededeling, want er wordt aan beide zijden van het spectrum geleden en gestorven. Maar de film als geheel is een ondubbelzinnige ode aan het paard, met de mens eindelijk eens als figurant.<\/p>\n