Bouwen Bake

Hoewel Cornets de Groot uitstekend over poëzie kon schrijven, moet de vraag of hij ook zelf over een dichtader beschikte alleen al op basis van zijn productie terzake ontkennend worden beantwoord. Blijkens onderstaand Sinterklaasvers voor zijn dochter Saskia, het enige dat is overgebleven, kon hij wel alleraardigst rijmen:

waarbij naast de aanwijzingen voor de (Indische) uitspraak de ondertekening opvalt: niet die van de blanke katholieke heerser, maar van diens zwarte onderdaan.

Toch heeft Cornets de Groot wel een enkele poging gedaan om ook als dichter van zich te doen spreken. In 1968, ten tijde van het werk aan Een wijze van lev/zen, duikt in zijn correspondentie een paar keer de naam Bouwen Bake op. Van deze figuur, een zogenaamd obscure en vergeten 'achttiende eeuwse Zeeuw', was het de bedoeling om 'pornografische sonnetten' en eventueel ook een nagelaten correspondentie te doen uitgeven. Voor de 'samenstelling' en 'bezorging' van een en ander zou Cornets de Groot tekenen, die in de mystificatie een mogelijkheid zag om op slinkse wijze maatschappijkritiek te bedrijven.

Of er ooit iets onder de naam Bouwen Bake is uitgegeven is tot heden niet duidelijk geworden. Het pseudoniem komt voor in de Winkler Prins Lexicon van de Nederlandse letterkunde en in het Literaire pseudoniemenboek van Wim Hazeu, maar overigens houden desbetreffende publicaties zich zorgvuldig verborgen (vindplaatsen graag melden!) Wel werd in Cornets de Groots kaartensysteem onder het lemma 'Vestdijks isolatietheorie' een van de pornografische sonnetten aangetroffen. Het gaat om een ongetitelde kladversie met verschillende correcties, waaruit de weergave op de volgende pagina kon worden gedistilleerd.