Intieme optiek (II)

Piet Cornets de Groot (1903-1971)

Tot besluit van dit eerste deel een stuk dat op het eerste gezicht niet in 'Het persoonlijk systeem' thuishoort: een herinnering aan Cornets de Groots pas gestorven vader. Deze gebeurtenis is misschien de meest ingrijpende geweest in Cornets de Groots leven, met grote gevolgen voor zowel zijn biografie (zie hiervoor Striptease) als voor zijn literair werk. Als zodanig kondigt het fragment de autobiografische richting aan die zijn werk in de jaren hierna zou inslaan.
Ondanks het feit dat het contrast van deze bladzijden met het geweld van de andere delen uit Intieme optiek groot is, zijn ze hier toch geheel op hun plaats. Want ze laten zien hoezeer een essayist zichzelf kan blijven - en dus ook hoe vanzelfsprekend de overgang van beschouwend naar autobiografisch verhalend proza kan zijn - wanneer hij zijn eigen persoonlijkheid eenmaal aanvaardt als basis voor zijn kritiek. Om die reden kan zelfs dit ontroerend autobiografisch fragment, destijds geplaatst in het hart van het naar eigen zeggen 'ronduit polemische' Intieme optiek, nog als programmatisch worden opgevat.