Reacties voor RHCdG

Reactie op Over ‘Arrival’ van Philip Larkin (1) door Poëzie als scherm tegen de wereld | Ooteoote

Poëzie als scherm tegen de wereld | Ooteoote — Mon, 09 Jan 2012 16:02:06 +0000

[...] de Groot verslag van zijn worsteling met het gedicht ‘Arrival’ van Philip Larkin. Na deel 1 en deel 2 is nu het slot te lezen met zijstapjes naar Cézanne, John Cage en [...]

Reactie op VerDNAeringen door Het Oosterhoff-essay van Rutger H. Cornets de Groot | Ooteoote

Het Oosterhoff-essay van Rutger H. Cornets de Groot | Ooteoote — Thu, 22 Dec 2011 20:37:19 +0000

[...] de titel VerDNAeringen schreef Rutger H. Cornets de Groot een essay over het titelgedicht van Oosterhoffs bundel Wij [...]

Reactie op VerDNAeringen door Waarom Tonnus Oosterhoff? – eerste reacties | Ooteoote

Waarom Tonnus Oosterhoff? – eerste reacties | Ooteoote — Tue, 20 Dec 2011 23:55:39 +0000

[...] Dat was in 2005. Je zou in het citaat overal waar naar ‘Hersenmutor’ wordt verwezen ‘PC Hooftprijs’ kunnen lezen. Niet dat ik denk dat Oosterhoff zelf veel boodschap heeft aan deze bedenkingen, en terecht natuurlijk. De prijs heeft hij met zijn grote, unieke en uitzonderlijke talent volkomen verdiend, en het prijzengeld, hoewel aan de magere kant, is hem enorm gegund, daar in het hoge noorden waar de leegte lacht – maar wij, lezers, moeten oppassen dat we zijn werk met zo’n prijs niet neutraliseren. Ik zou willen zeggen: hoed u voor de PC Hooftprijswinnaars. Geheel in de geest van Oosterhoff heb heb ik vandaag een oude, lange bespreking van het titelgedicht van de bundel Wij zagen ons… nieuw leven ingeblazen. [...]

Reactie op Sinterbob (Jan G. Elburg) door sodade

sodade — Mon, 05 Dec 2011 14:58:22 +0000

!
dàt is nu eens een klaasgedicht!

Reactie op Hotel Atonaal door Adriaan Krabbendam

Adriaan Krabbendam — Sun, 13 Nov 2011 14:06:35 +0000

M o o i

Reactie op True Grit door Gys

Gys — Mon, 26 Sep 2011 10:00:20 +0000

even deze erbij voor de aardigheid:
“On résumerait donc tout ce qui précède en disant que le mécanisme de notre connaissance usuelle est de nature cinématographique” (HB)

Reactie op True Grit door Gys

Gys — Mon, 26 Sep 2011 09:50:58 +0000

Mooie discussie na een reeks krachtige filmanalyses. Mijn bewondering voor Bergson is ook groot. Na de populariteit die hem tijdens zijn leven ten deel veel, is er weinig roem overgebleven. Ik denk dat men hem te simplistisch vond in zijn denken, dat hij te zeer overwoekerd werd door het postmodernistische project. Blij dat hij nu weer van onder het stof wordt gehaald – in ieder geval in discours om mij heen. Die ‘durée’ is inderdaad een zeer waardevolle notie. De notie van retroactieve-noodzaak wordt door Slavoj Zizek ook aan Bergson toegeschreven; deze toeschrijving trof ik, zo meen ik, ook aan bij Bayard. Ik denk dat beide personen Bergson zouden kunnen hebben aangetroffen via Deleuze, die toch een opmerkelijke positie inneemt in de overlevering van ondergesneeuwde zaken. Zijn Leibnizstudie vond ik een opmerkelijk staaltje. Helaas heb ik vrij weinig, te weinig van Deleuze gelezen – simpelweg omdat ik mij nog maar een jaar of 5 buiten de belletrie begeef. Maar Bergson, die ken ik gelukkig behoorlijk goed. Ook de inleiding van Bor tot het bergsonisme is mij bekend. Het filmische in Bergson is zo krachtig (en zo vroeg al aanwezig). Het mooist en het helderste in L’évolution créatrice. Hij biedt een aardige opening voor een diachroon gedacht structuralisme met zinnen als: ‘Donc, ici encore, notre perception s’arrange pour solidifier en images discontinues la continuité fluide du réel’. Oog voor het feit dat instabiliteit niet het enige stabiele gegeven is, maar dat stabiliteit en instabiliteit alterneren, tezamen gaan. Te veel ideeën te weinig tijd om over die ideeën te blijven schrijven. Vandaar ook hier zo’n rommelige reactie.

Reactie op True Grit door RHCdG

RHCdG — Sun, 25 Sep 2011 22:22:24 +0000

Bedankt voor je commentaar, Gys. Wil je recht doen aan het temporele, in de tijd plaatsgrijpende karakter van film, dan kun je m.i. niet voorbijgaan aan Bergsons ‘durée’ en via hem evenmin aan Deleuze. De voortzetting van het verleden in het heden; de permanente vernieuwing van het heden; het syntagma als beeld van een horizontaal zich uitstrekkend tijdsverloop, de intuïtie als methode (!) om constant bij het heden aanwezig te blijven.
Ken je de uitstekende inleidingen van Jan Bor tot Bergson en van Joost Raessens tot Deleuze’s filmboeken?

Reactie op True Grit door Gys

Gys — Sun, 25 Sep 2011 21:00:21 +0000

Beste heren,

De stof is een beetje bezonken. Ik ga even impertinent Derrida als wig plaatsen. JD heeft weinig met film gedaan, maar is hier een aardigheidje om te introduceren geziens Eddy’s ogenschijnlijke derridamoeheid. De vroege kritiek van Derrida op het structuralisme staat enkel in relatie tot taal. Ik denk dat in een bredere ‘Sinn’ deze kritiek ook kan worden opgevat als een kritiek op de ‘enge’ structuralistische benadering binnen de cinemastudies.

Derrida gaat een behoorlijk eindje mee in de saussuriaanse mallemolen. Hij prijst de Saussure om zijn breuk met een zeker presentiedenken (een breuk die blijkt uit de nadruk op differentiele systemen). Tegelijkertijd betreurt hij de impliciete retour naar het aanwezigheidsdenken door een verankering in een zeker phonocentrisme (: FdS spreekt van een ‘lien naturel’ tussen stem en gedachte; een maximale onmiddellijkheid). Uiteindelijk zorgt die ‘afgebroken’ revolutie ervoor dat het syntagma als stabiel kan worden opgevat. Deze echouement vat ik op als een zelfde wending als die bij Kant waar hij zijn theoretische kritiek niet tot het einde wil of weet door te trekken. De kritiek van Derrida – hoe ver ook verwijderd van de ATW – stemt overeen met de centrale Saussurekritiek van (neo-chomskyaan) Zellig Harris. JD en ZH vullen elkaar aan door eigenlijk Saussure te verwijten dat hij het accent in zijn taalopvatting te zeer heeft gelegd op de synchrone benadering. Een diachrone benadering zou de instabiliteit en de (be)werkbaarheid van het systeem uitdrukken.

Koppelen we deze info terug naar Eddy’s kritiek, dan komen we op een parallel uit. De structuralistische benadering gaat heel indexaal te werk (iets verwijst synchroon naar iets) en fixeert de indexen. Daarmee gaat het voorbij aan een ander betekenen dat gestructureerd raakt in de tijd. Het differentieel systeem moet dus niet enkel worden uitgewerkt door ‘espacement’ maar ook door een denken van ‘temporalisation’.

Een duidelijk voorbeeld dat mij te binnen schiet is de ‘sonatine de Vinteuil’ in ‘A la recherche du temps perdu’. De sonatine raakt door temporalisatie betekent; ontleent zijn betekenis niet aan de onmiddellijke context of aan specifiek culturele connotatie.

Eddy de derrideaan?

Reactie op True Grit door Gys

Gys — Sat, 24 Sep 2011 20:33:14 +0000

Ook hier even een pluim in het achterste van Eddy. Op de achtergrond lees ik nog ergens mee. Sublieme beschouwing van het tijdsverloop; je ‘Passagen-werk’.