Aan een roman beginnen is voor mij vaak een gewichtig besluit want ik lees er zelden of nooit een. Daarvoor is mijn leestempo te traag en mijn uithoudingsvermogen te gering. Ik ben ook te veel gesteld op de overzichtelijke vorm van poëzie: de structuur van een roman moet je vaak aan de inhoudsopgave . . . → Vervolg: Leesverslag: Hoogste tijd (Mulisch) (1)
Zelf worden – ontbreekt er iets aan die titel? Je kunt zelf ‘iets’ worden, of je kunt ‘jezelf’ worden, maar zonder meer ‘zelf worden’? Heel gek is het misschien toch niet, want in 2008 verscheen een bundel van Nachoem Wijnberg onder de titel Het leven van. . . . → Vervolg: Te zijn wat je te wezen zoekt
Tekst van lezing over Han van der Vegt in Perdu, Amsterdam, tgv de ruimte-opera ‘Exorbitans’ en de bundel ‘De zeilen van de aarde’ . . . → Vervolg: Perdulezing Han van der Vegt – de tekst
Ontzet door hun klaarblijkelijke overbodigheid zonderden groepen mensen zich van de beschaving af en trachtten, op grond die voorheen als onbewoonbaar gold, een bestaan vorm te geven dat het hunne mocht heten. De robots hadden de vlucht natuurlijk kunnen stuiten. Ze doorzagen nu alle menselijke bedoelingen maar wisten van tevoren waar die stuklopen zouden. . . . → Vervolg: Perdulezing over Han van der Vegt
Dit staat er, en Awater’s strak gelaat geeft roerloos zijn ontroering te verstaan. Martinus Nijhoff
De recensie van Lindners bundel heeft in de paar dagen dat hij hier staat meer dan 700 bezoekers getrokken. Voordat deze week voorbij is, is het ding door meer mensen gelezen dan wanneer het in . . . → Vervolg: Schrijven voor het web (1)
Over ‘Terrein’ van Erik Lindner Een afgewezen recensie
Wat is er dichterlijker dan klankherhaling? Met Terrein zet Erik Lindner zijn met Tramontane (1996), Tong en trede (2000) en Tafel (2004) ingezette T-reeks voort. Maar rijm is niet iets waar ik bij Lindner direct aan moet denken: als hij al een gelijkenis tussen het een . . . → Vervolg: Toeval?
Met deze drie regels opent de nieuwe bundel Je ziet hier iedereen voorbijkomen – De Westerparkse gedichten van Hans Kloos (1960). Hierin heeft Kloos de gedichten bijeengebracht die hij de afgelopen vier jaar als ‘stadsdeeldichter’ van het Amsterdamse Westerpark heeft geschreven. Die . . . → Vervolg: Een neef waar nooit iemand uitstapt
Wie mij een beetje kent, kan zich allicht voorstellen dat ik me wel eens afvraag hoe mijn vader, met wiens nalatenschap ik inmiddels bijna 20 jaar in de weer ben, zich in deze tijd tot de wereld verhouden zou hebben. Zou hij een computer hebben gehad? Antwoord: ja, want die had hij immers . . . → Vervolg: Een antwoord uit het verleden
In een discussie op de Contrabas naar aanleiding van mijn Lucebert-vertaling in het vorige bericht schrijft collega-vertaler Catharina Blaauwendraad onder meer: “De auteur brengt zijn bedoelingen gewoonlijk tot uiting in de letter van de brontekst.”
Dat klinkt zo vanzelfsprekend, zo onontkoombaar logisch, dat je tegen de geïmpliceerde gevolgtrekking – hou . . . → Vervolg: Nog een keer over vertalen
De vraag of een vertaler ‘dienstbaar’ moet zijn aan tekst en auteur, ‘zijn plaats moeten kennen’, en meer van zulke, de creativiteit indammende vermaningen word ik niet gauw moe. Gisteren was het weer zover, uiteraard op Facebook (daarbuiten is alle leven onmogelijk geworden). Ik dacht dat het wel aardig zou zijn om de discussie . . . → Vervolg: Lucebert vertalen
Recente reacties