Rear Window: nieuw weblog over film, films en filmkritiek

 

 

Sommige dingen zijn achteraf niet te begrijpen. Nooit had ik een filmpas. Waarom niet? Ik kijk graag naar film, en al in 1999 schreef ik mijn eerste (en enige) filmkritiek voor Hervormd Nederland, ooit een vaste waarde in tijdschriftenland, maar helaas opgehouden met verschijnen.

Nu heb ik dan zo’n Cineville-pas. Voor . . . → Vervolg: Rear Window: nieuw weblog over film, films en filmkritiek

»

My cinema for a horse

Over ‘Of horses and men’

 

 

Zag deze vanmiddag op de laatste draaidag in Den Haag. In een recensie op cinema.nl staat: ‘Het paardenoog dient als spiegel voor de mens in diens naïef-arrogante verhouding tot de natuur. Met zijn zwartkomische, naar surrealisme neigende moderne western bewijst Erlingsson [de regisseur] zich als een . . . → Vervolg: My cinema for a horse

»

Over twee recente films

 

‘Magic in the Moonlight’ (Woody Allen) en ‘A most wanted man’ (Anton Corbijn)  

 

 

De laatste films van Woody Allen worden steevast ‘geen meesterwerk’ genoemd of ‘niemendalletjes’. Maar wat willen de critici? Allen is 78. In het algemeen beleeft men zijn Sturm und Drang in de jeugd en ontstaan de grote . . . → Vervolg: Over twee recente films

»

De sjacheraar als rabbijn

Over ‘Fading Gigolo’ (John Turturro, 2013)  

Dit stuk veronderstelt bekendheid met de film.

 

 

Opvallende keten van betekenaars in Fading Gigolo (2013) van John Turturro. Het verhaal speelt in de joodse gemeenschap van Brooklyn, New York. Een arts (Sharon Stone) vraagt Murray (Woody Allen) om een trio te organiseren; zij is dermatologe. . . . → Vervolg: De sjacheraar als rabbijn

»

Het stenen bruidsbed 2.0

Over ‘Her’ (Spike Jonze, 2013)  

 

De enige werkelijkheid in Her is de stad: de skyline van LA, het staketsel van wolkenkrabbers, de architectuur van gebouwen, pleinen en malls, het interieur van appartementen en slaapkamers. Ze vormen geen drukkende, Duits-expressionistische achtergrond maar zijn een gegevenheid: hierin zijn de mensen anno 2014+ geworpen, . . . → Vervolg: Het stenen bruidsbed 2.0

»

Huis noch haard - over 'Inside Llewyn Davis'

 

 

Inside Llewyn Davis. Bij de Coens gaat het altijd om het scenario, hun films hebben een bij uitstek literaire kwaliteit. Ook dit keer staat de Odyssee van Homerus model voor het avontuur van de held. Is de film daarmee een road movie? Ja en nee. Llewyn Davis gaat niet van A . . . → Vervolg: Huis noch haard – over ‘Inside Llewyn Davis’

»

Liefde in tijden van staatscontrole

Over Amour van Haneke

  LEESWAARSCHUWING: ARTIKEL VERONDERSTELT KENNIS VAN DE FILM   Jean-Louis Trintignant (Georges) en Emmanuelle Riva (Anna) in “Amour”.

(…) Dit binnendringen van de camera in een besloten omgeving – en het daarmee gepaard gaande zelfbewustzijn van het apparaat – vormt het eigenlijke onderwerp . . . → Vervolg: Liefde in tijden van staatscontrole

»

Taxi Driver Revisited

 

Alle films van Martin Scorsese zijn gebouwd rond de verhouding tussen een meester en een leerling. Hun verwikkelingen worden bij elkaar gehouden door een motief of idee dat de film draagt. Vanaf The age of innocence (1989) mondt dit idee uit in een slotbeeld dat de aard van die verhouding (en het thema van . . . → Vervolg: Taxi Driver Revisited

»

Het mannetje van de maan - over 'Hugo' (Scorsese, 2012)

An English version of this article on Alphavillle.com

1

Wat zien we in dit fragment? Een automaton, zoals het apparaat in Martin Scorsese’s Hugo (2012) wordt genoemd. Een soort robot dus, of machinemens, de vereniging van mens en techniek, volgens de oude droom van de alchemie. Wat nu: Scorsese goes Kubrick?

Buiten . . . → Vervolg: Het mannetje van de maan – over ‘Hugo’ (Scorsese, 2012)

»

Re: The Killer Inside Me

Gisteren gezien, deze film van Michael Winterbottom, en niet tot mijn vreugde. Waarom is het geen probleem om bij Tarantino te zien hoe iemand wordt gescalpeerd, en stuit in deze film de eerste klap meteen al tegen de borst?

Dat komt niet door de morele verontwaardiging die de film wil wekken door . . . → Vervolg: Re: The Killer Inside Me

»