Bill Cosby - van American dad tot outlaw

Bill Cosby in handboeien

Deze foto van Bill Cosby in handboeien kan ik haast niet aanzien. Zelfs als hij gedaan heeft waarvan hij wordt beschuldigd, kan ik in zijn veroordeling geen daad van rechtvaardigheid zien – anders dan de rechter die zijn vonnis inleidde met de woorden: “Het is tijd voor gerechtigheid, meneer Cosby.”

Het probleem is niet dat dit een racistisch proces is geweest, al zullen die motieven vast een rol hebben gespeeld. Ook niet dat hij de pech heeft in het #MeToo-tijdperk terecht te staan. Ik heb met Harvey Weinstein in handboeien geen enkele moeite; wél weer met Kevin Spacey, zij het niet zoveel als met Bill Cosby.

Ik ken Bill Cosby zo’n 35 jaar. Hij staat me bij als een scherpe, geestige, maar vooral vriendelijke en aardige, vaderlijke figuur. Een American dad. Dat laatste is gevaarlijk, ik geef het toe, de beschermende macht kan zomaar omslaan in een bedreigende, en waar kun je dan nog heen als ‘dochter’. Maar kan het zijn dat Cosby op die momenten niet zozeer, of niet alleen, aan zichzelf dacht, maar zijn genegenheid voor het betreffende meisje, en haar ontvankelijkheid daarvoor, geen sociaal gedefinieerde beperkingen wilde opleggen en in plaats daarvan een soort pedagogische Eros de vrije teugel wilde bieden? Een smal en gevaarlijk pad, zonder twijfel, maar een waar je misschien juist niet voor terug moet deinzen als je meent dat dit op dat moment wordt gevraagd en je daarmee op het goede spoor denkt te zitten. Horen pedagogen niet altijd eerst loyaal te zijn aan hun pupil, en daarna pas aan de instantie (ouders, de school, de samenleving) die hen betaalt – ja moeten zij hun pupil niet juist de middelen in handen geven om zich tegen die instanties te kunnen verweren? Hoe krijg je anders een samenleving van zelfstandig denkende, onafhankelijke mensen ipv meelopers en jaknikkers?

In de praktijk komt het erop neer dat het spoor van die pedagogische Eros vrijwel niet bestaat. De samenleving staat het niet toe – nu nog minder dan ooit – en de voormalige pupil kan zich later tegen je keren. En dan is er geen verdediging. Dan spreekt een rechter met een licentie van God-zelf recht over je, staan buiten in de regen aanklagers, slachtoffers en hetzers ‘halleluja’ te roepen en ga je op je 81e met handboeien om drie jaar het gevang in. Het is dat beeld dat ik onverdraaglijk vind: van die voormalige American dad, die vriendelijke zwarte man die een generatie vermaakte en opvoedde, in wie ik mijn eigen opa herkende, en die nu door wrekers en gelukzoekers met het recht aan hun kant in zijn hok wordt geduwd.

»

6 comments to Bill Cosby – van American dad tot outlaw

  • Louise

    ‘Hij staat me bij als een scherpe, geestige, maar vooral vriendelijke en aardige, vaderlijke figuur.’

    Ehmm, dat was toch de ról die hij speelde…?

    Een verbijsterend domme redenering, gebracht onder het mom van een hoogdravende term als ‘pedagogische Eros’.

  • RHCdG

    Die rol speelde hij wel met overtuiging, en waar haalde hij die dan vandaan?
    De redenering mag dan dom én hoogdravend zijn, het is in elk geval een redenering, een geen half anonieme eruptie.

  • Louise

    ‘Eruptie’? Het is toch gewoon een inhoudelijke reactie? Waar je inhoudelijk op kunt reageren – ik neem aan dat je reactieveld daarvoor is bedoeld? Ik was oprecht verbaasd dat je dit als een valide redenering beschouwde, that’s all.

    Voor een persoonlijke kennismaking of een uitgebreide brief vind ik ons contact nog wat te pril, sorry! ;-)

  • RHCdG

    Het is me nog steeds niet duidelijk wat je niet valide vindt en waarom niet. Je bent niet bekend met een term en doet die dan maar af als hoogdravend. Waarom, als ik er een link bij geef en in het stukje zelf uitleg wat ik ermee bedoel?

    Je hoeft niet te vertellen wie je bent, maar het zou bv leuk zijn als je aangaf hoe je hier gekomen bent. Dat wegwuiven van argumenten en dan alleen een voornaam eronder – nee, dat is niet waarvoor het reactieveld bedoeld is.

  • Louise

    Nou, het is een soort redenering van Annie-van-de-markt: ‘Die Bill Cosby was zo’n leuke vader!! Huh, hoe kán dit nou?’ Dan ga je dus voorbij aan het feit dat die vaderrol, ook maar een ról was. Het was een acteur…!

    Interessanter is dan misschien te onderzoeken waarom dit sentiment zo hardnekkig kan zijn dat zelfs jij als getraind nadenker, er ‘last’ van hebt? Misschien omdat we Cosby vereenzelvigen met zijn rol? Of omdat we willen dat iemand dat charisma (waar ik ook van genoten heb) niet kan faken? (De oude discussie over de kampbeul die ‘s avonds Bach luistert: dat een mens goede en slechte kanten in zich kan verenigen.)

    Het hele – onduidelijke – verhaal van die ‘pedagogische Eros’ vind ik nogal onzinnig klinken en als ik het goed begrijp zelfs stuitend. Wat bedoel je, dat ‘vader’ Huxtable het misschien wel goed voor had met zijn mede-actrices die hij seksueel lastigviel…?

    Het lijkt erop dat je een simplistische redenering bedekt met de mantel van een ingewikkeld klinkende term. Dat is wat mij opviel bij het lezen. Misschien levert het een veel mooier stuk op als je je eigen gedachten écht onderzoekt – voor de lezer, maar ook voor jezelf.

    (Zei de betweter ;-)

  • RHCdG

    Ik ga er misschien aan voorbij dat het een rol was, maar jij gaat kennelijk uit van het idee dat omdat het een rol is, de man wel onbetrouwbaar zal zijn. ‘Hij is een acteur’ is haast equivalent aan ‘Hij is een oplichter’. Dus de hele mimiek, alle gestes, stembuigingen, gezichtsuitdrukkingen enz. die ik gezien heb waren aangeleerd, er zat niets bij van de man zelf. Ik ben haast geneigd om tegen mijn eigen argument in te zeggen: des te beter, Bill!

    Verder is het vrees ik inderdaad zo stuitend als je je voorstelt: ik denk dat Cosby zijn pedagogische intenties niet door vigerende burgerlijke normen heeft laten inperken maar ze heeft verdiept en uitgebreid met een seksuele component, precies zoals dat destijds in Griekenland gebeurde, waar seksuele opvoeding tot het curriculum werd gerekend. Dat hij daarmee naar huidige normen zijn boekje te buiten ging geef ik te raden, maar dat neemt niet weg dat die component in het verlengde ligt van elke pedagogiek die draait om een exclusief verbond tussen pedagoog en pupil, waarbij die laatste in een beschermde omgeving wordt voorbereid op het echte leven dat wacht. Daar is de eerste seksuele ervaring meestal niet zo’n feest of succes.

    Ik begrijp dat dit allemaal heel moeilijk te aanvaarden is; je moet ervoor bereid zijn om tijdelijk buiten je normen om te denken, of er zelfs tegenin – om immoreel te zijn. Als het nergens goed voor is, komt het in elk geval het denken ten goede, dat weer vrij is en op eigen kracht keuzes moet maken. En in een enkel geval kun je wel eens tot het besef komen dat je de voorkeur geeft aan je eigen, nieuw verworven inzicht en dat de wereld stapelgek is geworden, ook al denkt ze zelf van niet.

Reageren

U kunt deze HTML-tags gebruiken.

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

%d bloggers like this: