Bill Cosby - van American dad tot outlaw

Bill Cosby in handboeien

Deze foto van Bill Cosby in handboeien kan ik haast niet aanzien. Zelfs als hij gedaan heeft waarvan hij wordt beschuldigd, kan ik in zijn veroordeling geen daad van rechtvaardigheid zien – anders dan de rechter die zijn vonnis inleidde met de woorden: “Het is tijd voor gerechtigheid, meneer Cosby.”

Het probleem is niet dat dit een racistisch proces is geweest, al zullen die motieven vast een rol hebben gespeeld. Ook niet dat hij de pech heeft in het #MeToo-tijdperk terecht te staan. Ik heb met Harvey Weinstein in handboeien geen enkele moeite; wél weer met Kevin Spacey, zij het niet zoveel als met Bill Cosby.

Ik ken Bill Cosby zo’n 35 jaar. Hij staat me bij als een scherpe, geestige, maar vooral vriendelijke en aardige, vaderlijke figuur. Een American dad. Dat laatste is gevaarlijk, ik geef het toe, de beschermende macht kan zomaar omslaan in een bedreigende, en waar kun je dan nog heen als ‘dochter’. Maar kan het zijn dat Cosby op die momenten niet zozeer, of niet alleen, aan zichzelf dacht, maar zijn genegenheid voor het betreffende meisje, en haar ontvankelijkheid daarvoor, geen sociaal gedefinieerde beperkingen wilde opleggen en in plaats daarvan een soort pedagogische Eros de vrije teugel wilde bieden? Een smal en gevaarlijk pad, zonder twijfel, maar een waar je misschien juist niet voor terug moet deinzen als je meent dat dit op dat moment wordt gevraagd en je daarmee op het goede spoor denkt te zitten. Horen pedagogen niet altijd eerst loyaal te zijn aan hun pupil, en daarna pas aan de instantie (ouders, de school, de samenleving) die hen betaalt – ja moeten zij hun pupil niet juist de middelen in handen geven om zich tegen die instanties te kunnen verweren? Hoe krijg je anders een samenleving van zelfstandig denkende, onafhankelijke mensen ipv meelopers en jaknikkers?

In de praktijk komt het erop neer dat het spoor van die pedagogische Eros vrijwel niet bestaat. De samenleving staat het niet toe – nu nog minder dan ooit – en de voormalige pupil kan zich later tegen je keren. En dan is er geen verdediging. Dan spreekt een rechter met een licentie van God-zelf recht over je, staan buiten in de regen aanklagers, slachtoffers en hetzers ‘halleluja’ te roepen en ga je op je 81e met handboeien om drie jaar het gevang in. Het is dat beeld dat ik onverdraaglijk vind: van die voormalige American dad, die vriendelijke zwarte man die een generatie vermaakte en opvoedde, in wie ik mijn eigen opa herkende, en die nu door wrekers en gelukzoekers met het recht aan hun kant in zijn hok wordt geduwd.

»

Reageren

U kunt deze HTML-tags gebruiken.

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

%d bloggers like this: