Een nieuwe Herrscher

Over The Killing of a Sacred Deer (Yorgos Lanthimos, 2017)

[Bevat spoilers]

Balans, en de uiterste wil om het evenwicht te bewaren, daar gaat het in deze film over. Dat blijkt alleen al uit de onaangedane, formele toon waarop iedereen spreekt, als om het evenwicht maar niet te verstoren. ‘Het is metaforisch, symbolisch’, zegt . . . → Meer… Een nieuwe Herrscher

»

Tegen het waterboarden van de kijker

Over Certain Women (Kelly Reichardt, 2016)

Al tijdens het kijken naar dit drieluik besefte ik dat dit een van de fijnste films is die ik de laatste jaren heb gezien. Er zijn misschien betere films, van grotere regisseurs, met grotere budgetten en meer ambitie (het woord ‘mannelijker’ valt me in) maar geen waarbij ik . . . → Meer… Tegen het waterboarden van de kijker

»

Method acting: hoe men wordt, wie men niet is

Over Rock’n Roll (Guillaume Canet, 2017)

Het is niet moeilijk om werkelijkheid en schijn van elkaar te scheiden in Rock’n Roll: het verhaal is van a tot z fictie. Formeel is het een andere zaak: het hoofdpersonage, Guillaume Canet, wordt gespeeld door iemand die ook Guillaume Canet heet (en die de film bovendien schreef . . . → Meer… Method acting: hoe men wordt, wie men niet is

»

Ready for take-off?

Over The salesman (Asghar Farhadi, 2016) Taraneh Alidoosti als Rana in The Salesman.

Ik sloeg La La Land en Brimstone nog even over en ging naar deze Iraanse film, want Iraanse films zijn over het algemeen heel goed. In Iran mag namelijk niets, maar gebeurt alles. Ofwel: hoe een repressief systeem als vanzelf kunstenaarschap stimuleert. . . . → Meer… Ready for take-off?

»

De commune als hoeksteen van de samenleving

Trine Dyrholm als Anna en Ulrich Thomsen als Erik rokend in bed

Over Kollektivet (Thomas Vinterberg, 2016)

Veel meer dan over een commune gaat Kollektivet over een gezin en over een klassiek conflict binnen het gezin: een vader die zijn vrouw bedriegt met een jonge meid, i.c. een leerlinge van zijn school. Ik kan er over meepraten. 1 De commune die zich om het gezin heen heeft . . . → Meer… De commune als hoeksteen van de samenleving

»

I'll partner you

Over ‘Hail! Caesar’ (Coen Bros, 2016)

Niet de vraag: hoe kun je een goed mens zijn, 1 – want hoe kun je die vraag ook beantwoorden? – maar: hoe zijn de personages opgebouwd? Dat is waar het telkens om gaat in de films van de gebroeders Coen. Nooit zijn die personages compleet, volmaakt; het zijn . . . → Meer… I’ll partner you

»

Tarantino's meesterstuk in dienst van de haat

Over The hateful eight (Quentin Tarantino, 2016) Dit stuk bevat informatie over de plot

Net als Kubricks 2001: A space odyssey begint Tarantino’s The hateful eight met opnamen van een serie landschappen. Ditmaal van Wyoming in de sneeuw; de aarde is nog koud… Wanneer de titels op het scherm verschijnen schuift een houten kruisbeeld voor . . . → Meer… Tarantino’s meesterstuk in dienst van de haat

»

Wanneer bij God het licht uitgaat

Over The lobster (Giorgos Lanthimos, 2015)

De paradox van het absurdisme is dat handelingen geen consequenties hoeven te hebben en er absolute willekeur heerst, maar dat absurde werelden daardoor ook op zichzelf staan en van de rest van het universum zijn afgesloten. Er is geen zin in de wereld van Beckett, van Sartre of . . . → Meer… Wanneer bij God het licht uitgaat

»

De Holocaust als de hel van morgen

Over Son of Saul (László Nemes, 2015)

Het probleem van de representatie van de Holocaust sla ik, na wat Sofie Verdoodt er op Rektoverso over heeft gezegd 1 nu over, zoals ook de achterliggende mythologie van Antigone tot St. Christoffel, eveneens door Verdoodt aangewezen. Het is door het sacrale karakter van de Holocaust – van . . . → Meer… De Holocaust als de hel van morgen

»

Amy Amy Amy

Over Amy (Asif Kapadia, 2015)

Feitelijk is er met de documentaire Amy hetzelfde mis als met het stuk van Lucas Hüsgen waar ik een paar jaar geleden op reageerde: 1 het gaat over van alles, behalve over Amy Winehouse. Het gaat over Amy Winehouse als geval: als meisje in Londen, als zangeresje, als alcoholiste, als . . . → Meer… Amy Amy Amy

»

De schouders van Christoffel

Over Every Thing Will Be Fine (Wim Wenders, 2015)

Twee vragen, nog voor de film is begonnen: waarom de spatie tussen every en thing in de titel, en waarom komen de namen in de titelrol vaag in beeld om pas langzaam leesbaar te worden?

De film begint in een keet op het ijs in . . . → Meer… De schouders van Christoffel

»

Blinde vlekken

Over Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)

De binnenkomst in het Pathétheater aan de Spuimarkt beloofde al niet veel goeds. Met zijn tweeën stonden ze me op te wachten; het leek de douane wel. Nadat een van de kleerkasten mijn ticket had gescand werd mijn komst per portofoon aangekondigd: ‘Nog een voor zaal 2’.

. . . → Meer… Blinde vlekken

»